ΟΙ ΡΊΖΕΣ ΜΟΥ-Έλλη Λαγιου


ΟΙ ΡΊΖΕΣ ΜΟΥ

Εγκλωβισμένη η σκέψη μου χωρίς φωνή

κατεσταλμένη ίσα – ίσα να με συντηρεί.

Διαπόντια χτίζει μια γέφυρα νοητή

μα οι λέξεις στο αρχιπέλαγος ναυαγοί

Οι ρίζες εκείνες που μου έδωσαν πνοή

ήταν οι ίδιες που με εγκλώβισαν εκεί .

Μέσα από πέτρες και βράχια βγάζω φτερά

να δει ορίζοντα η ψυχή να πετάξει ψηλά

Σε δύσκολους καιρούς με σαράντα κύματα

μιλούσε η σκέψη μου πλέκοντας ποιήματα

Ενώνοντας ακτές να περνάει για να αντέξει

νόμιζε ότι ζεί σε ότι της έχουν απαγορέψει

Στην ύπαρξή μου οι ρίζες της γεννέτηρας

τις αγάπησα με παγίδευσαν, ας με γέννησαν

Στο σπόρο αρνήθηκαν το νερό να φυτρώσει

οι ρηχές ρίζες,στην εξουσία είχαν τρυπώσει

Στα δύσβατα ορεινά όνειρα και μονοπάτια

η μόνη διέξοδος,να πηδάς σαν τα κατσικάκια

Χτυπάς, άντέχουν τα γνήσια συναισθήματα

κρατιέσαι στους βράχους χωρίς διλήμματα .

Κάποια όνειρα αντέχουν καύσωνα ,βροχή

το γνήσιο σπόρο τους ποτίζουν με πυγμή

Στη λεωφόρο της πραγμάτωσης τρέχουν

λουλούδια γίνονται σε βράχους, αντέχουν

και σε οκεανό αν πέσουν θα επιπλεύσουν .

Από την ποιητική συλλογή ΨΥΧΉΣ ΠΝΟΗ

ΕΚΔΌΣΕΙΣ ΚΟΥΡΟΣ

ΚΑΛΗΜΈΡΑ ΚΑΙ ΚΑΛΉ ΣΥΝΈΧΕΙΑ ΦΙΛΕΣ ΚΑΙ ΦΙΛΟΙ

Ελλη Λ@γιου