Adem Nuhaj-Dëshpërim


Dola një natë nga fshati

Se , nuk më linte meraku

Pashë shumë lagje , stërr ” surrati “

Nuk pashë asnjë tym oxhaku.

Ato lagje , që dikur

Gumëzhinin nga hareja

Ìshin gjithë lezet dhe nur

Me djemë e vajza të reja.

Ç’është kështu me vete thashë

Ç!po bëhet në vendin tim

Një dritë të ndezue s’e pashë

U mbusha me dëshpërim.

M’u kujtua fëminia

Kur , ne loznim derë më derë

Dilnin nënat te avllia

Na jepnin në dorë sheqer.

Tani lagja rri e heshtur

Ka rënë në gjumin e thell

Çdo gjë duket , si e vdekur

S’len as qën , as këndon gjel.

U mundova të hyj brënda

Por , dyertë i kish mbytur ferra

Të shihja , kur ato nëna

Thurnin triko , bënin gjella.

Në mendim të thell , unë rashë

Për ato lagjet e shkteta

Fola me vete dhe thashë

Si u lashë dhe si u gjeta..

Ku është puna e të parëve?

Me , sa mund i kishin ngritur

E nënave , baballarëve

Tani kanë mbetur braktisur.

Rënë muri , rënë çatia

Portat të kalbur nga shiu

Atje , ku ish bukuria

Tani s’gjen një këmbë njeriu.

Le të bredhësh gjithë dynjanë

Dhe paraja , le të mbyt

Por , asnjë nuk ta shëron xhan

Përveç , se vatani yt.

…………… Adem Nuhaj …….

About Post Author