Afërdita Hadaj:Me dy “fytyra”


“fytyra”

Çdesha, unë në gojën tënde,

llafazane, goj beter.

Fytyrën,me maskë mbuluar,

shkon më heq, derë më derë?

Unë, të hapa derë dhe vatër,

të dija mike me

vlerë. Ku t’a dija,

unë e shkreta, se

zemrën,kishe zeher?

Un, me bukë dhe ti me gurë….

.prapa shpinës më godisje,

në çdo rrugë që ti qëndroje, me shumë

njerës llomotisje.

Se cmirrat dhe

xhelozitë, i paske mbledhur tërkuzë.

Mer pasqyrën shife veten, nepërkë me

helmin në buzë.

Ku e gjenë ti zonjë të drejtën,

që njerezit,

ti përgojosh ???

Laje gojën, thirri

zotit,,,që mëkatet

ti pastrosh.

Nuk mallkoj,

dhe të hakmerrem,

se mbi të vëzhgon një zotë.

Llafazane

e pa besë, heqë e mbanë,

në gojë një botë.