Alba Dajlanaj-Një dritë e pjerrët


NJË DRITË E PJERRËT

Unë jam një dritë e pjerrët,

që në zbehtësinë e saj ndriçon,

por dhe as nuk shuhet.

As e kuqe, as e bardhë, jam…

… e pangjyrë, plot melankoli.

Jam përthyerje drite,

që hojet e mendimeve të mia mbush,

si pyll në pranverë jam mbarsur

me vargje që lëvrijnë brenda meje

me sythe e gjethe në të çelur.

Jam fytyra gri e një gruaje shtatzënë

që natën kalon me dhembje,

një zog i pangjyrë unë jam

në sytë e tij një dritë e pjerrët,

melankoli e gjatë perëndimesh jam

në kërkim të një vargu a të një ëndrre.

As e kuqe, as e bardhë, as e zezë nuk jam

kam ngjyrën gri të qiellit në pragun e një dimri

mbarsur dëborë edhe stuhi.

Unë jam.. dritë e pjerrët,

gjëndje e brishtë e pangjyrë, melankoli

jam gongël që vërtitet skajeve të mia

midis gëzimit e trishtimit,

poetja e vogël brenda meje

mbarsur varg e poezi!

About Post Author