Analizë letrare poezisë “Shtegtarët” të Nazim Bislimi-Dr. Agon Halabaku


Dr. Agon Halabaku

Analizë letrare poezisë “Shtegtarët” të Nazim Bislimi

Poezia “Shtegtarët” është një vepër e mbushur me simbolika dhe imazhe të forta që përcjellin emocione të thella si dhembje, shqetësim dhe shpresë. Këto elemente ndërthuren për të rrëfyer një histori të përbashkët, të cilësisë universale dhe specifike njëkohësisht për një popull në një vend të caktuar.

Tema kryesore e poezisë është vuajtja dhe shpresa e një populli që përjeton një periudhë të vështirë socio-ekonomike. Ajo flet për dhimbjen, sakrificën dhe kërkimin e një jete më të mirë nga njerëzit e thjeshtë. Përmes përshkrimit të emocioneve të thella dhe situatave të vështira, autori hedh dritë mbi pasojat e një krize të madhe sociale dhe ekonomike në jetën e individëve.

Personazhet në këtë poezi janë anonime; ato janë prezantuar si grup – fëmijë, pleq, burra, gra, të rinj dhe të reja. Ky përdorim i gjeneralizuar i personazheve jep ndjenjën e një bashkësie të tërë që përjeton të njëjtën fatkeqësi dhe kërkon të njëjtën shpresë. Plaku në fund të poezisë shërben si një figurë qendrore që përfaqëson një gjeneratë të lodhur dhe të zhgënjyer nga premtime të pambajtura.

Në poezi janë krijuar imazhe të forta që përcjellin dhimbjen dhe shpresën. “Sytë zharabë nga lotët” dhe “fjala zemër-gurë” janë shembuj të imazheve që transmetojnë gjendjen emocionale të personazheve. Gjithashtu, referencat në “tokë të Kosovës plot ari e flori” simbolizojnë pasuritë natyrore të vendit që, paradoksalisht, nuk kanë mundur të sigurojnë mirëqenie për popullin e vet.

Poezia ndjek një strukturë lineare ku fillimisht përshkruhet gjendja e njerëzve në sheshin publik, ndjekur nga zhvendosja e tyre që mbyllet me reflektimin e plakut. Stili është drejtpërdrejt dhe i ngarkuar emocionalisht, çka ndihmon në përcjelljen e fuqisë së mesazhit.

Përshtypje të përgjithshme

“Poezia “Shtegtarët” është një dëshmi artistike mbi realitetin e hidhur që përjeton një popull në kërkim të shpresës në mes të vështirësive ekzistenciale. Duke u shprehur përmes zërit kolektiv dhe ankesës individuale, poezia ngre pyetje mbi drejtësinë sociale, përgjegjësinë e qeverisë ndaj qytetarëve të saj dhe peshën emocionale të krizave ekonomike në shpirtin njerëzor. Në këtë kontekst, ajo jo vetëm që dokumenton një realitet të caktuar por gjithashtu synon të ndezë një reflektim mbi mundësitë e ndryshimit dhe rëndësinë e solidaritetit njerëzor.