Armik i rrezikshëm


– Ligor Stafa

Çmenduria ime e mezidëgjueshme

u bën shoqëri historive shkeleshko të natës,

dëshiron një ecje më të thellë,

duke bërë çmosin të ruajë njësinë e shpirtit,

kërkon të panjohurën:

ta prekë,

t’i flasë,

ta shohë…

që unë t’i kuptoj shenjat e kohëve të reja,

që të mos jem më një fëmijë,

që e çon dhe e rrëzon çdo erë mësimesh.

Përreth meje veç vizione pa fytyrë,

që formojnë fragmentin e një makthi,

veç heshtja ezoterike që zmadhon shqisat

e nje flokënajë të verdhë.

Të vjedh librin e xhunglës polimorfe?

Të lëshoj britma për mrekullitë që s’i kuptoj?

I gërmushem errësirës. Konfidencialisht.

Trupi i përndjekur pret shumimin

e labirinteve, të rejat pamje dhe… pusia

çmpin krahët. Bën skenare në terr.

Shkërben ulërimat e ujqërve.

Unë mbaj

erën në duar dhe vazhdoj lojën e flirtit

me natën e përreth.

About Post Author


Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.