Miranda Kabashi
AROMA E SËNDUKUT
Më ka marrë malli për shtëpinë në fshatin e gjyshes,
aty ku, fshehur, këpusja kokrrat e rrushit të papjekur,
dhe ajo nxirrte kokën nga ashefi, bërtiste me zërin e saj të ngjirur:
“ Do sëmuresh, moj bijë, se janë jeshile akoma!”
Më ka marrë malli për nënonë,
kur më thoshte: “Ma shko pak perin në gjilpërë…”
dhe arnonte rrobat e saj të vjetra,
me duart e rrudhura që i dridheshin nga pleqëria.
Ah, ato arna që për mua ishin si copa resh,
ngjitur pas qiellit.
Më ka marrë malli për dashurinë e tyre, për sëndukun me kyç që ruante thesare vogëlsie,
kur më thëriste fshehur, që të mos na shihte njeri,
e më jepte ndonjë sheqerkë,
a ndonjë llokume por më e ëmbla ishte përkëdhelja e saj e ngrohtë,
ku shpeshherë lëvizte buzët ngadalë,
që të mos dëgjoja lutjet,
sikur fliste me Zotin.
Era e ftonjve dhe e dardhave që vinte nga thellësia e sëndukut të mbështjellë me ndonjë rrobë të saj,
kanë mbetur në kujtesën time si një përqafim i tyre që nuk venitet me kohën.
Më ka marrë malli për përparësen e gjyshes,
kur dilte ne bahçe dhe kthehej me perimet e mbështjella në të.
Mbaj mend që më thoshte me një zë lutës:
“Më hidh nënës,
pak ujë nga tullumbi…”
Më ka marrë malli për duart e saj kur zinte brumin,
dhe gjithmonë linte ndonjë kulaçkë tepër për ne, fëmijët,
e piqte sipër stufës dhe gëzonte me ne kur na e jepte.
Aroma e tyre është kthyer në copëza kujtimesh.
Sa shumë mall.
Karrocat me kushineta që gjyshi I bënte me dorë,
na dukeshin si makina të vërteta në garat e fëmijërisë.
Më ka marrë malli të trokas dhe një herë në portën e madhe,
të trokas aq fort, sa zhurma e saj të dëgjohet deri në parajsë,
në qiellin e arnuar me yje.
Më ka marrë malli për “fëmijërinë time të arnuar”…
Miranda Kabashi
