As hënë as diell- Meri Kusi


Meri Kusi

Me thua: ik..eja..
Ik’ duhet te ikesh..
Me thua: eja’ s’duhet te ikesh.

S’mund te rrish..
Mos ik’ nga une.
Pa ty s’mund te rri..

C eshte kjo keshtu?!
As nate as dite?!
As’ hene as diell?!
As’ gjume as zgjuar..?!

Une’ nuk trembem: nga shiu.
As nga fjalet qe derdh.
Si: ujet e turbullt..

Le te me lage shiu.
Deri ne palce.
Dua: te mbetem e dlire.
Si: zambak i bardhe..!

Nuk trembem nga fjalet tinezare.
Qe thuren si: fije metimange..!

Po te mundja do te veja.
Ne malin e Krastes.
Do te vajtoja: si kumuri.
Per dashurine e padrejtesine..!

Ka nje vend ne bote.
Ku : zemra rreh shpejt.
Ku mbetesh: pa fryme.
Ku: koha mbet..!

Po s’paska asnje poet.
Te thote: se xhelozia eshte: vrasje.
Dhe dashuria: kurre nuk m’paket?!

Me ka hyre thika: ne kocke.
Po mundohem: te gjej shpetim…

Po kush valle?.
Do te me shpetoje.
Nga vetja?!

Dhe rri e hesht.
Se gjaku: nuk me arrin.
Ne zemer..

Se thiken: m’a kane .
Ngulur ne brinje.
Pa meshire.
Pse??!