Bajram Karabolli:Qënka ajo!


Bajram Karabolli

Në një mëngjes të ftohtë janari, të vitit 2005, mbërrij në aeroportin gjigant të Heathrow-t. Nuk m’u deshën më shumë se dhjetë orë për të kapërcyer, njëherazi, nga një hemisferë në tjetrën, nga një kontinent në tjetrin dhe nga një stinë klimore në tjetrën.

Duket paksa e çuditshme që në buzëmbrëmje, në kulmin e verës, të nisesh nga Buenos Airesi dhe të nesërmen në mëngjes, në palcën e dimrit, të zbresësh në Londër.

Pas një pushimi katër ditor në Londër, marr avionin për në Romë.

Zë vendin tim në avion, por seç kam një ndjesi parehatie dhe nuk po përqendrohem dot, madje nuk po e ndjej as atë gëzimin tim të zakonshëm prej fëmije që ndodhem pranë dritares. Sigurisht, është malli i madh që më djeg së brendshmi e më trazon. Kam tetë vjet pa e parë vendin tim, tetë vjet që jetoj në një botë tejet të largët e të huaj, ku edhe dielli e hëna ikin mbrapsht. Më ka pikur malli, siç thonë, edhe për gorricat.

Në ndenjësen pranë meje ulet një zonjë. Pasi bën përshëndetjen e zakonshme “diplomatike”, rehatohet e zhytet në botën e saj. Ato dy fjalë, që më thotë nëpër dhëmbë, nuk i marr vesh se në ç’gjuhë janë. Gjysmë i shpërqendruar, edhe unë nëpërdhemb përshëndetjen time në një gjuhë jo timen. Në vështrimet e para, të shkurtra e të pjerrëta, vlerësoj se duhet të jetë paksa më e re nga unë. Më tërheq vëmendjen profili i saj: një hundë e drejtë me një flegër delikate, një anë-buzë me përvijim të qartë rregullsie, një ballë harkor, si i një statuje të lashtë, dhe një vesh i vogël prej soji fisnik.

«O Zot, ku e kam parë këtë profil të bukur?!…»

Kujtesa ime gërmon vite pas, duke u munduar ta retushojë atë profil të bukur femre, duke ia hequr ato pak rrudha imcake te buzët, duke ia mbushur e lëmuar cipën trëndafilí të qafës e të faqes, duke kërkuar ngjyrën origjinale të flokëve… Por, aty ngec. Dhe llambushka e gjelbër e kujtesës sime, pas një regëtime keqardhëse, shuhet.

Hap romanin e Llosa-s, “Travesuras de la niña mala”, duke u munduar të futem në botën magjike të njërit prej shkrimtarëve të mi të dashur. Faqet kalojnë së bashku me kohën dhe nuk di pse jeta e personazheve po më trazohet me jetën time. E lë librin dhe hedh vështrimin nga dritarja. Të kundroj nga dritarja e trenit, autobusit apo edhe e avionit, është një terapi për mua.

Më pushton një trishtim i lehtë dhe kërkoj ngushëllim tek ajo qelqnajë e vogël. Vështrimi im diç kërkon përtej hapësirës dhe kohës. Sa herë që njeriut të brengosur diç i dhemb së brendshmi, shpirti i tij hallakatet tek e shkuara, duke u përpjekur të gjejë prehje në vitet dhe vendet më të dashura të kësaj të shkuare… Mos vallë është profili i bukur i kësaj zonje, krah meje, që më degdis, aq magjishëm, në ca kohëra të largëta e të shtrenjta?!

Pa ditur se qysh, kapërcej gati dyzet vite pas dhe gjendem në moshën studentore. Si në një ekran të magjishëm, shikoj fytyra gazmore të rinjsh: një shkurto topolak, me nofullat shtrënguar, si një thënie e Niçes, më afrohet ngadalë; një leshverdhë buzëqesh e më tund dorën nga larg; një tjetër ecën lëkundshëm dhe, me sinqeritetin e bardhë të malësorit, diç më thotë; një myzeqar faqe-push, ulur në një stol, te lulishtja para Institutit, po lexon një libër; një studente e gjatë e sugjestive, nën një floknajë të artë prej mbretëreshe, më përshëndet përmallshëm; një djalosh i vrullshëm, gjer në eufori, më rrëfen një foto; ja, ky vetull-tenda, me sytë bajame e pak të qeskuar, si t’i ketë dhuratë prej Tibeti apo sikur sapo të ketë zbritur prej Andeve, po më afrohet me një ecje vertikale…; pa prit, kush është kjo vajzë e imët, plot finesë dhe elegancë, që ma shqipton emrin në dialektin e bukur shkodran?…

Por, zëri i stjuardesës, që njofton mbërritjen në aeroportin Leonardo da Vinçi, ma fshin dhunshëm gjithë atë vegim mrekullie. Zonja me profil të bukur (po ku ta kem parë, pra, profilin e saj?!), së bashku me buzëqeshjen e kursyer, pëshpërit po ashtu një fjalë të kursyer lamtumire. Tani, i vëmendshëm, e dëgjoj që flet italisht. Para qenka italiane!

Pasi shpëtoj nga procedurat rutinë të aeroportit, dal jashtë dhe, me sy, kërkoj time motër që më pret diku jashtë. Por vështrimi im, përsëri, bie mbi zonjën me profil të bukur. Është pak më shumë se dhjetë metra larg meje. Po i afrohet një veture, ku, me sa duket, e presin. Shikoj që drejt saj sulet një vajzë e vogël, duke i folur shqip, në të folmen e ëmbël shkodrane:

– Nana, nana!… Erdhi nana! – ndërkohë që zonja me profil të bukur e përqafon dhembshurisht dhe e merr në krahë.

Mjaftuan ato dy-tri fjalë shqip dhe llambushka e gjelbër e kujtesës sime ndizet sërish. Dhe e njoha.

O Zot, qenka ajo! Qenka shoqja e dikurshme e kursit…

Ajo që ulej gjithmonë te banka pranë dritares. Ndërsa vështrimi im mbetej rob i profilit të saj të bukur, sa herë që unë ktheja kokën andej.

Vërtet, qenka ajo!

Dhe një shfrim dhimbës, i heshtur, por i papërmbajtur, më del së brendshmi:

«Eh, kjo botë, nuk qenka vetëm e vogël, por edhe mizore!»

Marrë nga “Dhimbje mërgimi”, Shtëpia Botuese UEGEN, 2021

About Post Author


Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike.