Bashkim Saliasi:Përjetësi       


PËRJETËSI            

Këtu prehem unë, në përjetësi,  

që jetën e desha si çdo njeri.

Më mori shtriga vdekje që sjell lot,

më ndau nga familja, miq e shokë.

NËNA

Pse ike bir, klithi zemra e nënës,

ti ishe për ne frymarrja jonë, o jetë.

Sa të jem gjallë nga mendja nuk të heq,

shpirti  nënës, bir, o dritë! – të thërret.

GRUAJA

Ti ishe shpresa, gëzimi, fati im,

në rrugën e jetës të ecnim bashkë.

Pse ike, më le vetëm, në dëshpërim,

tërë jetën do të thërras: – O ylli i artë!

DJALI

O Babi, ku je? – më shkojnë lotët lumë.

kam mall për ty, të dua shumë.

Pse s’më përgjigjesh, por veç hesht.

Të premtoj, do t’bëhem i mirë në jetë.

About Post Author