Besa Januzi Rexhepi:Vaji i nënës


Besa Januzi Rexhepi

Vaji i nënës

Zjarr, tym e flakë, po digjet Llashtica,

Sulmoi armiku në çdo anë…!

Ikin njerëzit si era, pa e kthyer kokën pas,

Nuk kanë kohë as të qajnë e as të luten,

E disa i dogjën të gjallë.

Ku të shkojnë këta të gjorë?

U strehuan aty afër, në mal,

Burra, gra, pleq e fëmijë…!

Por as aty nuk i lan,

Breshri plumba ranë mbi ta,

Ikin sa të mundin, të shpëtojnë nga ky tmerr!

Lulzimi humbi diku, në mal!

Në këto trazira barbare,

Nuk është Luli askund, humbi!

E shkreta nënë si të largohet?

Pa Lulin njëmbdhjetë vjeqar…

Le të më vrasin tha ajo,

Se pa Lulin nuk shkoj askund,

Shkoni ju se unë Lulin do ta kërkoj,

Tha gjyshi i mërzitur dhe i lodhur,

Derisa ta gjej Lulin, do të qëndroj këtu,

Pastaj do ta sjelli tek ju!

Shkuan ditë, javë e muaj,

Luli askund nuk bëhet i gjallë.

I shkreti gjysh, mbeti duke e kërkuar Lulin, në malet e Llashticës…!

I pa larë, i parruar, i uritur dhe i pashpresë,

Kërkon Lulin udhë e pa udhë…!

Plaku më nuk di çfarë të bëj, i mërzitur, i dërmuar nga lidhja këthehet në kamp!

Nënës së shkret, ju këpkut shpirti!

Humbi çdo shpresë se Luli është gjallë!

Sa keq, ku të gjen nëna ngushllim?

Humbi djalin në tym e trishtim!

Pas çlirimit të Kosovës,

I gjithë fshati doli ta kërkoj,

E gjetën Lulin të pa jetë, në mal,

Shkoi nëna ta identifikojë!

U nis nëna për në mal,

Zemra i digjet e bëhet prush,

Ta identifikoj për mes rrobeve,

Fjalë ngushllimi për të s’ka,

Shpirti i nënës digjet e përvëlohet,

Loti saj nuk shteron,

Zemra i bëhet copë e grime,

Nuk ka fjalë ngushllimi nuk ka!

O moj nënë shqiptare,

Zemra jote digjet e përvëlohet,

Në zemër mbeti plagë e pa shëruar,

Edhe loti bashkë me trishtim,

Mbetën plagë të thella ato s’kanë sherim,

Do gjakosin tërë jetën,

Deri në amshim!

Bëhu e fortë nënë, ai nuk ka vdekur,

Ai jeton në zemrat tona!

Ta kujtojmë me mall brez pas brezi,

Derisa të ket jetë në këtë dhee!

About Post Author