Blertë Tmava Veselaj-Të pandarë


TË PANDARË

Ishim dy miq

Dy miq të pandarë

Me kafe e biseda

Vetminë kishim vrarë.

Në buzëqeshjet tona

Lakmi kishte bota

Orët iknin shpejt

Nuk ndalonte koha.

Miqësia jonë

Sa larg kishte shkuar

Sa mëngjesi zbardhte

E ne ishim zgjuar.

A nuk e kuptuam

Apo kështu ishte më mirë

Mbetëm miq përherë

Por vramë dashurinë.

About Post Author