Brunilda Resulaj:Mendime tretur në errësirën e natës


Mendime tretur në errësirën e natës .
Formësuar përsëri ,
mëngjeseve te ftohta dimri.

Mall që rendon mbi vite.
Krevatit si një pulle zarfi i qëndroja ngjitur
,dhe pse ngadalë afronte mesdita ,
Gjumin ,ëndrrat ,dëshiroja prapë.

Ngërçe që m’kapin here pas here .
Dhimbje që vet shërohen.
Një buzëqeshje fëmijë ..
Përqafim burri ,
Mall motre ,dashuri vëllai ..

Natës se re i dorëzohem
Gjumi pa naze vjen ,
Si një gote uj’ i ftohte ne verën e nxehtë shijon.
Buzëqeshje me dremite mbi buze ..
Ashtu e përgjumur humbas
Ne ëndrra kujtimesh !
Ndjell njerëzit që kam mall ,

Veç në ëndra.si njëherë e një kohe
mund te takohemi .
Mami ,babi,motrat ,vllai,
Familja bashkë !!

About Post Author