Ca fara borziloku m’i vini në xhep…Petrit Qori


Në memorie të atyre që nuk i kemi mes nesh ;

familjarë , të afërm , miq , shok e të panjohur .

Ca fara borziloku m’i vini në xhep …

Arriti dhe treni në stacionin e fundit ,

të duhet me doemos patjetër të zbresësh ,

të marësh monopatet përpjetë katundit ,

nën hijen e qiparisit ku dëshiron të prehesh .

Abonenë e trenit e kishe prerë për më gjatë ,

(s’të vë faj , të njëjtën gjë kam bërë dhe unë )

po ta dinim fundin do rrinim me merak ,

e netëve të errëta pangopur me gjumë .

… aty ta ka ënda ta kalosh jetën tjetër ,

mes gjelbërimit , qetësisë e ajrit të pastër ,

të zihet fryma në rreshtat e mermerta ,

rrethuar me kangjella e epitafe në alabastër .

Ke qejf të dëgjosh fëshfërimën në dremitje ,

erën ta ndjesh kur të ledhaton në fytyrë ,

lajthitë kur çahen nga ketri me kërcitje ,

në korijen tek bridhje me aq dëshirë .

Të dëgjosh ; zile , këmborë e çekane ,

që bashkë me kambanën bëjnë sinfoninë ,

me kecrat , qingjat së bashku haje ,

i humbur pas tyre gjeje lumturinë .

Dhe zhurmën e lumit s’do lësh pa dëgjuar ,

ku peshk e ngjalë i zije me dorë ,

notin mësove në ujtë e kulluar ,

që zbret si kristali nga malet me borë .

As kënga e gjinkallës s’do të duket acaruese ,

në degët e xanës tek ngelet e tharë ,

të rend fantazia pas mëllënjës së fushës ,

me llastiqe në duar në shenjë për ta vrarë .

Gurgullima e kroit që rrjedh mëtëposhtë ,

kujtime të zgjon që s’kanë të harruar ,

ku bashkë me freskinë nën hijen e rrapit ,

me shpirtin binjak ngele i dashuruar …

… për sot kaq dita , prandaj kaq edhe thashë ,

dheu përsipër ju qoftë i lehtë ,

kur lart të vij me ju atje bashkë ,

ndjesitë e tjerat t’i zbuloj vetë .

Dëshirën e fundit s’ta lashë pa plotësuar ,

ca fara borziloku ti futa në xhep ,

te guri pranë kokës kanë për të lulëzuar ,

si aromë temjani që shpirtin ta deh .

… e ti i (e) lumtur do prehesh i (e) paqtë ,

për botën e këtejëshme s’do ndjesh më mall ,

njerëzia do thonë kur të kalojnë aty pranë ;

– çfarë ere të mirë vika ky varr !