Ç’lëkurëzimi i pyllit dhe natyra vrastare njeriu po i përgatit vetes një Atlantide- Dr. Selman Meziu


Dr. Selman Meziu

Skicë                                                                             

   

Jemi të zemruem deri në palcën e kocit. Dhimbjet na therin e kacafyten me qelizat e trupit tonë. Duam të jetojmë, të shohim dritën e diellit e ndjejmë rrezet e hanës, bukurinë e syve yjor të qiellit. Nuk na i solli pleqëria. Se ato i presim. I kemi hak.  Dhe as një plagosje e befasishme, bie fjala një plumb qorr. Një emër e mbiemër i shkruar me majën e thikës mbi lëkurën tone. Siç bëjnë barinjtë, zakonisht në trupat tonë.  Se edhe kjo na dhemb, na ther në shpirt. Por me një gjilpërë mjeku, kalon. Edhe ripërtërihet me ngadalë vetë vetiu. Ndoshta mbete shenjë por ja bajme hallall.  Edhe pse kur mplakemi fort na çfaqet ndonjë dhimbje.  Mirëpor kjo që na ka ndodhur neve, mos i ndodhtë edhe hasmit ma gjakatar.  Nuk ka ba vaki as gjëkundi. Dhe kurrë ndonjë herë.  Kështu në masë. Kaq shumë e pabesisht. Pa pikë mëshire. Pa kurrfarë dhimbje  njerëzore. Po qe se janë të tillë. Masakër e vërtet që po na torturon e na lemerinë.  Vdekjen e kemi hak por jo kështu ama. E nga kush?  E pse vallë kështu veprove o njeriu vampir e kanibal?

Rrapi i dëmtuar nga rrufeja.Foto M.Zefi

Rrapi që mbrojti inxhinierin e pyjeve.FotoM.Zefi

        Lëshuam shtat në tokën tonë të plleshme. Rritemi duke thithur ushqim me rrënjët tona nga ajo. Duke marrun ajër nga hapsira.   Erërat na përkdhelin gjethet, bisqet trupin. Dielli na ngroht me rrezte e tija. Drita e tij është motorri i kombinatit tonë. Nuk i kem ramun në qafe, ngacmuar, share, bërtitur, kurkujt. Edhe milingonat ngjiten sapo fillon pranvera nëpër trupin tonë. Edhe zogjtë e shumte pushojn. Han diçka nga ato që gjejn në kororën tone krahë hapur. Delia dhe dhia kullotin këndej vërdall nesh.  Ne bashkejetojm të qetë me të gjithë.  Nuk i kemi bamun keq kurkujt. As sjellun keq, ose bërtitur. Ne rritemi e ju shërbejm. Shkembime ushqimesh e jete reciproke. Po ashtu  edhe qeniet e tjera me  bazë jete e rritje qelizën kështu banin.

      Ishte gjashtëmbedhjetë ose shtatëmbedhjetë mars. Kishte disa ditë që kendej nën kurorat tona, fëmijët kishin festuar ditë veren. Hana sa kishte nxjerr pak syrin e saj të ndritshëm. Yjet vallzonin në kupën e kthjellët qiellore. Degjojm ecje njerëzish nga zhurma e kamëve të tyre mbi gjethet tona, tanima ramun në tokë.  Sakaq një uturimë, e pa dëgjuar ndonjë herë.  Sepse ne ruajm qetësine në mes nesh.  Me këto vegla shurdhuese ato ju afruan trupave të disave prej nesh. Filluan t’iu hiqnin lëvoren me ato përbindësha në duar. Fërkuam sytë. I zmadhuam ato më shumë. Jo, jo, nuk ishim në andërr. Lëkura po ju binte në tokë copa copa. Ne nuk mundemi me  ik. Rrënjët tona janë futur thellë në tokë. Ne nuk mund të nxjerrim klithmat e dhimbjes.  Nuk mund të flasim. Kush janë këto kafshe grabitçare, mendonim ne? Kaq të pa besë e mizor  qenkan?

     I njohëm. Ishin njerëz. Mëso burra. Me fytyra të egërsueme.  Veshur keqas. Lëkurën e trupit nuk mundeshim me jua shikue. Ato vazhduan si te xhindosur mbi neve. Tani limfa jonë (gjaku) nuk na qarkullon.  Se është ftohtë. Ajo fillon kur temperatura e ditës i kalon dhjetë gradë. Dhimbje, dhe vetem dhimbje. Trupit tonë cilindrik ju xhvesh lëkura rreth e qark. Ne do të vdesim. Se ushqimin nuk qarkullon nëpër trup e gjymtyrë. Enët e qarkullimit, damarët, na janë prerë. Ato bashkë me lëvoren që na mbronte nga të ftohti na e kanë xhveshur. Na u prish qetësia. Na u shtuan dhimbjet. Nga tru kalburi njeri.

            Çfarë na bëre o njeri. Sa lot e dhimbje na solle! Sa të gjalle i gjakose! Sa trup lartë i torturove, çnjerëzisht, marrëzisht, pa turpësisht! Po qe se ju të dy i kuptoni. Por, jo,  bre jo, ju nuk i kuptoni. Ardhja natën. Përdorimi i kësaj vegle prerëse zhurmuese e tregon qartë këtë. Po pse me këtë lloje vdekje torturuese na dënuat? Ne jemi si dhe juve. Me shpirt. Marrim fryme. Hamë dhe pimë.  Pa kurrfarë, kujdesin tuaj.  Ne rritemi vetë në natyrë. Ne nuk arrijmë dot pranverën të gjallë. Ne do të vdesim. Kështu në kam.  Si trimat e dikurshëm tuajt. Vetëm nana natyrë do të na ngushëlloi. Juve jeni katila, gjakatar.

  Ma mirë te na kishi prere rrafsh. Së paku, vdisnim njëherësh. Pa dhimbje të tej zgjatura, sfiliteshe, therëse, torturuese. Po pse vallë ndodhi kështu? Pse nuk na mbrojti askush? Dëgjuam një lajm.  Ardhur nga malësitë e veriut. Një inxhinier pyjesh kishte ndërtuar një shtëpi. Në një  shpat të dukshëm. Përqark saj kishte mbjellur shkurre e dru zbukurues. Jetonte pylltari brenda një kënaqësie mbretërish. Ato rriteshin, inxhinieri mplakesh. Por nga mendja veç rinohesh. Ai sodiste natyrën, kujdesesh për lulishten. Kur i vinte frymëzimi shkruante. Një dite prej ditësh qiellin  mbi shtëpi e kapluan re të zeza. Te frikshme sa s’ka. Ato banin lëvizje të çuditshme. Filluan vetëtima e bubullima.  Të frikshme. Trullosëse. Nuk vonoi, pas disa minutash dhe një gjarpër drite bie mbi rrapin e ri. Fare pranë shtëpisë. Ai u dridh i tani. Vetëtima i çau lëvoren e trupit të tij përgjatë lartësisë.  Toka u dridh.  Termet. Jo. Llampa në tavan lëvizte pa pushim. Filxhani i kafes iu derdh. Inxhinieri u friksue. Ai murmuriti me vete: ‘’Nuk i kam  ba keq askujt, as edhe një mizë përdhese.,,

    Sakaq retë e frikshme u larguan. A e dini se çfarë bëri inxhinier Marku?  Mori dyllë blete.  Filloi me ate t’i mjekonte plagën duke i afruar lëvoren e mbetur ndarë nga trupi, duke ia ngjitur. Ndërkohe dielli lëshoi rrezet e tija ne lulishten pranë shtëpisë. Fshatarët të afërmit e uruan shyqyr që shpëtoi. Ai ju tha: Më shpëtoi lartësia e rrapit. Prandaj ne i duam drurët, pyllin se ato na shpëtojnë kokën.  Ndërsa neve nuk na afrohen as per ngushëllim. Ne e kemi kuptue psenë e kësaj tragjedie?  Dhe po ua tregojmë.

      Jetojmë në kohë zullumqarë. Jetojmë në kohën kur paraja ban edhe krimin.  Por ngre edhe kulla që gjakosin qiellin.  Ato u gënjyen nga paraja. E tani pasi ne të mbetemi si trimat ne kam. sigurisht të thare pa lang jete. Do te na presin, trupëzojn. Dhambët e çelikta do hapin themelet, jo për të shkulur rrënjët tona.  Por për të…..  Edhe barin ne Lan Lurë e masakruan nën rrotat e makinave. Toka u ça në dhjetëra kanale. Barërat me boçe lulesh u bluajtën nga rrotat e makinave. Ato u varrosen e baltosen pa kurrfarë dhembshurie. Njerëzit vetëm qeshnin përqark tyre. Shoqërimet bimore nuk patën fatin t’iu dhuronin bukurinë njerëzve të maleve. Dashuruesve te tyre te ka hershëm.  Këto shoqërime bimore duhen qindra vjet që të riformohen. Te rigrupohen. Të bashkëjetojnë. Peizazhet rreth e rrotull qanin me lot për fatin e zi të fqinjëve.

    Ja pra, kjo është koha e jeniçerëve te natyrës.  E di vëlla e di. Neve i dimë të gjitha.  Këto nuk do t’i marrim  me vete. Do t’ua lemë njerëzve të mirë këtu. E keqja. Untia për para disave ju ka qëruar sytë. Lexojeni. Drurëve e shkurreve zbukuruese pas Muzeut Kombëtar në Tiranë, po ju përgatisin arkivolet. Ato i pret  kosorja e dhambët e çelikta.  Edhe pse arkitekti i gjelbërimit i projektoi e mbolli për bukurine e dhanë shëndet njerëzve. Nuk i mbushen as edhe dhjete vjet. Ashtu të pa kujdesura e të vuajtura nga lufta ndër vedi. Fatkeqësisht ato do të zhduken. Nuk dihet se ku. Mbi rranjët e mbetjet e tyre do të  hidhet hekur, çimento e tulla. Por këto bashibozuk,  natyre e gjallesash nuk e dinë se çfarë i pret.  Nuk do të kenë oksigjen. Do të kenë më shumë gazra helmuese. Nuk do të kenë peizazhin qetësues të gjelbërt.  Do të kenë tharje fyti e azëm, banorët e atjeshëm. Mjerisht bota  globale po shkon çmendurisht drejt katastrofës. Një Atlantidë e re po i përgatit vetes njeriu. Na vjen shume keqe.  Por ja që do të ndodh.

Përfundim…

E