Copëra të shpirtit tim…


Lumturi Ramaj Sholla

Copera te shpirtit tim…Jemi ne stinen e Vjeshtes…Gjethet e pemeve jane zverdhur…Freskia,shiu ,dielli jane bashkuar bashke,ne nje “konsensus”…Nje stine qe sjell nje diell te fshehur mbas reve,duke lajmeruar se se shpejti,vjen dimri…Televizionet raportojne,luftra,largime e “mbytje ” mushkerish per shkak te mungeses se oksigjenit…Ne fshat vazhdon puna e stines e pergatitja per dimrin….Qyteti ka shume makina ne levizje e parkime,sa thua,a jane ne gare me njeriun?..Keto vite te nxehta e te lageta ,te trishtueshme,me vdekje e dhimbje aksidentesh,na trullosin shpirtin,mendjen..Duket sikur jetojme brenda nje mjegulle….Ne klub nje i dehur kendon,ne rruge dikush shan qeverine…Eci ne aromen e pemeve dhe eres se trendafilave,e kenge trishtimi me vijne ndermend…Perse valle..???Nga kulmi i nje shtepie si ulerime,degjohet “klithma” e nje gruaje..O zot cfare po ndodh..Po vdesin njerez ,ne nje vdekje te vetmuar…Nena qan e vetme ne driten e henes…..bashkeshorti mbetet vetem pa udhetaren e jetes…Cfare trishtimi pas penxheresh…..Qielli duket pa forme…nje njeri flet ne televizor me tru idioti..mos u vaksinoni…Mengjezi eshte i fresket ,autobuzat percjellin njerzit ne udhetim pune,a diku tjeter..Degjoj tinguj kembane,si zeri i atyre qe i mori virusi i mallkuar nga kjo jete…Sa trishtim….Sa shume njerez kane vdekur e po vdesin….Gezimi i jetes po venitet.Njeriu si i mpire ecen ne rruge…Nuk takon,nuk ngushellon dot njeriu,njerine…..Po vyshket, po vuan njeriu nga kjo semundje qe do dashuri,do njerez,e nuk te rrine dot afer njerez….Kjo semundje mallkim ,qe te le vetem ne”morg”,kjo semundje qe te gropos te “fashuar”…Ndergjegja e njerzve ka rene shume poshte…Po ndodh ajo qe skemi besuar…njeriu po ha njerine….por jo me dhembe por duke e vrare me virus….Si qelqet qe kur thyhen,te futen ne mish,keshtu u fshehen Kinezet,me kete virus…E nuk ben asnje perpjekje per te pastruar ndergjegjen e tyre,.qe ate virus te prodhuar prej “genit” te races se felliqur, ta pastronin…Shpresonim shume te ikte ky virus..Te huaj jane kthyer njerzit me njeri tjetrin kudo ne bote…po vuajne nga ky virus.Kane mbyllur te gjitha rruget e portat qe te mos takohen…Jeta rrjedh,njerzit duan te jetojne…Enderojne,punojne e dita ecen…era fryn, e ne qiell ka re..Nata duket me e erret..Nje ambulance prish qetesine e gjumit…E frkishme te duket dita dhe nata qe vjen…Dridhet shpirti si nje gjethe qe bie nga pema…Ne zemer mundohem te ruaj dashurine,per gjithcka ,per vjeshten qe po kaloj me keto copeza jete…Ruaj te fresket ne zemer dhe ato qe kane kaluar…Te gjitha ndjenjat e mia me trullosin,ndihem si brenda nje mjegulle,qe nuk do te avulloj kurre.Trishtimi per njerzit qe mori e do mare ky virus duket sikur s’do mbaroje kurre…Truri eshte i lodhur e une endem ne vorbullen e ketyre copezave te jetes,ku shtrohet dilema ,se kush do ja dale…

About Post Author