Dhimitër Shkurti:Kam humbur rrugën


Dhimitër Shkurt

Kam humbur rrugën

Unë, “shoferllëkun” e  kam  filluar  në  rrugicat  e  lagjes  time.Në  atë  kohë, ishin  në  modë  karrocat  me  kushineta.Ne, që  I  kishim  baballarët  zanatçinj, ishim  më  të  privilegjuar. Ngjiteshim  me  karrocën  në  krahë  gjer  lart, e  më  pas, lëshoheshim  tatëpjetë  me  shpejtësi, duke  mbajtur  fort  timonin, si  shoferë  të  vërtetë. Rrugët  ishin  të  qeta, pa  shumë  qarkullim, dhe  ne, zotër  të  saj.Shtonim  shpejtësinë, dredhonim  majtas  e  djathtas, e  nuk  na  ndalte  kush, veç  kur  ndalonte  karroca  vetë.

I  doja  rrugët  e  lagjes  time.

Pak  e  nga  pak, rrugën  që  ëndëruam, na  e  morën, siç  ua  morën  Tomkës  dhe  shokëve  të  tij. Dita- ditës, rruga  bllokohej, tjetërsohej, copëtohej,errësohej…

Shkolla, na  e  zgjeroi  horizontin  për  rrugët  që  lidhin  fshatrat, qytetet, vëndet.Këto  I  mësonim  nga  gjeografia.Paralel, pothuaj  në  të  gjitha  lëndët, filluan  të  na  përmëndin  një  rrugë  të  re  që  ecte  vëndi  ynë.Kjo  ishte  rruga  ideale, parimore, më  e  mira  në  botë.Kjo,  falë  aftësive  të  timonierit  tonë  të  rrallë. Alternativë  tjetër, nuk  kish.

Atëherë,  mbaj  mënd  një  si  biçim  anekdote  që  qarkullonte  gojë  më  gojë.Ajo  fillonte  me  pyetjen;

-Kush  është  rruga  më  e  drejtë  në  botë?

Nuk  të  linin  të  imagjinoje  një  rrugë  të  tillë, kur, kapak, të  vinte  përgjigjja;

-Rruga  më  e  drejtë  në  botë  është, marksizëm-leninizmi!

Në  përfytyrimin  tim  fëminor, nuk  arrija  t’a  shpjegoja  anekdotën. Qeshja  dhe  tundja  kokën..

Të  djelave, merrja  rrugën  për  në  teatrin  e  kukullave.I  ndiqja  pothuaj  të  gjitha  shfaqjet. Një  ditë  më  bëri  përshtypje  një  skenë  e  çuditshme.Një  fëmijë   kishte  hypur, jo në  një  karrocë  me  kushineta, por, në  një  makinë  të  vërtetë.Zbulova, se makina  nuk  lëviste  aspak.Zhvendoseshin  objektet  pas  saj, duke  na  dhënë  përshtypjen  se  makina  fluturonte  me  100.Në  sfond, të  verbonte, qielli  me  rreze  të  kuqe.

Rritesha, dhe  kuptoja, se  edhe  makina  e  kuqe  nuk  lëviste  më.Kishte  ngelur  në  vënd.Ndriçonte  sfondi  dhe  dëgjohej  borija  e  saj. Ishte  autobuzi  që  na  priste  të  hypnin, sapo  të  dilnim  në  jetë.

Por  ishte  edhe  një  autobuz  tjetër  që  lëvizte  pa  zhurmë, dhe  kur  kalonte  nga  lagjja  ime, më  ngjallte  një  emocion  të  veçantë. Ai  autobuz, transportonte  minatorët, nga  qyteti, në  minierë.Ata  njerëz  të  lodhur  e  të  vuajtur, më  dukeshin  njerëzit  më  të  drejtë, më  të  ndershëm. Ata  hapnin  rrugë  e  nxirrnin  mineral, në  një  botë  tjetër. Vërtet, ata  nuk  I  shihte  dielli, por  as  I  digjte  rrezja  e  kuqe.Mendoja, se  ata  njerëz, do  të  hapnin  rrugë  të  reja, të  vërteta, me  shofer  të  zotë, pas  gremisjes  së  autobuzit  të  kuq.

Por  u  gabova..

Kur  u  shembën  muret  dhe  u  hapën  rrugët, meqë  rruga  e  majtë  nuk  devijonte  shumë  nga  ‘’rruga  më  e  drejtë  në  botë’’,unë  hypa  në  autobuzin  që  devijoi, djathtas. Ishte  rrugë  e  re, por  shoferin  e  morrëm  nga  makina  e  kuqe. Na  udhëzuan, të  mos  kalojmë  pranë  oxhaqeve  dhe  minierave  sepse, ishte  ters.Më  kujtonte  disa  shoferë  të  kohës  tonë, të  cilët  nuk  tregonin  kurrë  orën  e  saktë  të  mbërritjes, me  frikën  se  prishej  makina.Shoferi  ynë  e  mori  timonin  dhe  nuk  e  lëshoi  kurrë.Në  stacionet  ku  ndalonte, hypnin  më  shumë, afaristë  dhe  bodigardë, dhe  zbrisnin  minatorët.

Më  të  qetë  ishin  pasagjerët  në  autobuzin  e  majtë.Problemi  atje  ishte  me  shoferët  e  shumtë  që  donin  të  merrnin  timonin.Më  ngjante  me  atë  historinë  e  vlonjatëve. Vlonjatët  duan  të  gjithë  të  zenë  4  vendet  e  para. Dhanë  e  morën, e  më  në  fund  e  gjetën  zgjidhjen. Timonin  tashmë  do  ta  vendosnin  në  mes  të  autobuzit, ata  do  të  uleshin  të  gjithë  nga  njëri  krah, dhe  autobuzi  do  te  ecte  për  së  gjeri.

Keshtu  vazhdonte  gara  mes  dy  autobuzave. Herë  shkonte  para  njeri, e  herë  tjetri.Por  kur  ngeli  pas  autobuzi  ynë, në  vëndet  e  para  plasi  sherr  I  madh. Unë,  nuk  durova  më. Zbrita  nga  autobuzi  I  djathtë, jo  që  të  ngjitem  tek  tjetri, por  që  të  ec  në  këmbë.

Marr  në  telefon  time  shoqe, ta  njoftoj  për  vendimin  tim. Ajo  heshti  një  çast, e  sikur  ta  kishte  gati  përgjigjen, tha;

-Kot  hype  në  atë  autobuz.Ti  je  I  ndjeshëm  dhe  nostalgjik, si  ne.

Hodha  sytë  nga  autobuzi  I  majtë.(Për  çudi  të  dy  autobuzët  tashmë  kalojnë  nga  e  njëjta  rrugë). Brënda  tij  kishte  zhurmë.Në  fund  ishin  ulur  disa  me  stemë  të  kuqe. Dremisnin. Nga  mesi, mezi  mbaheshin  në  këmbë  disa  pensionistë. Askush  s’ua  lëshonte  vëndin  të  uleshin.Ndërsa  disa  ‘’specialistë’’, mbanin  një  stemë  ku  ishte  stampuar  portreti  I  shoferit, kryetarit. Këta  brohorisnin  e  çirreshin  duke  lëshuar  parrulla  drejt  shoferit. Nga  jashtë  nuk  ua  kuptoja  fjalët, por  më  ngjanin  me  ato  thirrjet  tona, kur  niseshim  në  ndonjë  eskursion  me  shkollën, duke  inkurajuar  shoferin;

Shoferi  ynë  do  raki

Që  të  ecë  me  shpejtësi.

Iku  edhe  autobuzi  I  majtë.Mbeta  I  shastisur  në  udhëkryq. Tymi  I  zi  që  lëshonin  dy  autobuzët, ma  mjegullonte  vështrimin  për  të  ecur.

Kisha  humbur  rrugën!

U  zhgënjeva  edhe  unë  si  Dritëroi, dhe  nuk  di;

Ku  të  futem  s’gjej  vënd  tjetër

Ku  të  qesh  e  ku  të  qaj

Majtas, vrap  më  dalin  dreqër

Djathtas, vijnë  e  presin  djaj.

     26-3-2022     

Marre nga blogu personal i autorit

About Post Author