Diku takohen malet-Ilmi Cani


Ilmi Cani

Diku takohen malet. Mal jam unë edhe ti je mal.

Në të bukrin lumëtakohen.

Janë male. Shtrydhen e s’ ankohen.

Diku piqen malet

Se oiqen te këmblt e tyre.

Nl përrenjtë e dëborës;

Tej pdo zgjyre.

Piqen malet piqen; kah shtrydhin veten

Luginash breruese për të ndezur jetën.

Mali;- mal; që shkund dhimbjet e i kthen në gëzime.

Mali;- mal, që shtrydh veten e ndez

miliona burime, pa qarë për dhimbje.

Unë jam njëri mal që oiqem me ty.

Që dhëmbjet si qajmë. Na ndrijnë në sy.

Oh mikja, miku im; është bukur që jemi male.

Që jemi male!

Ndajmë dhimbjet pa psherëtima;

Që psherëtimën tonë e këndon lugina;

Lukina që klndon me brerimin tonë;

Ujvarash kristal;

Dhuruar e përkthyer nga i bukri mal.

Nga të bukrit male që shkrehen në luginë;

që nuk qajnë në shkrehjen e tyre; në braktinë.

Në braktinë e ujërave që gjithmonë ;

Zhurmshëm e këndueshëm zbresin

Ndizen ylberesh; ujvarash;

Por në deltë nuk vdesin.

Këtu jemi, o malet e mij; o malepoetëte mij.

Poetëmale; malepoetë;

Që sstrydhen ujvarash;

Drita plot ngjyra, njerëzve tu ndrijë.

U poqëm o male në luginë;

Të nxjerrim në dritën e perëndishme njerinë.

U poqën në një pikë drite poetët

Që në aurora; njerëzve, tu ndrijnë netët;

Për të mos vdekur njeriu nga të ftohti.

Për të mos vdekur nga mungesa e vullnetit, për të qenë njeri.

Për të mos vdekur nga urrejtja.

Me urrejtjen mbrujtur.

Helmuar vetvetes; pa dashuri..

Dyvmale piqen në luginë.

Janë dy poetë që shtrydhin veten;

Në luftën për të ndezur ylber njerinë.

Ah! Ëndërra e poetëve që krijon Aladinë.

Një mbrëmje të qetë aurorë;

Sumbol i dritës së përkorë.

Të ftohtë përkorë.

Nga Ilmi Cani ; duke mwnduar për malet, që piqen në luginë si jeta që ringjallet.