Albert Hitollari
” DIKUR “
————————
*
Rrëzë malit me miken time
Kishim dal për të shëtitur ,
Ndali hapat krejt pa pritur !
*
Unë e pyeta pse qëndrove
Kemi majën për të ngjitur ,
Nga një lule u mallove
Që kaq shumë je mahnitur ?!
*
Në i biem rreth e rrotull
Udhë e gjatë do na lodh shumë ,
S’di kur kemi për të sosur
Di një shteg të shkurtër unë !
*
Do futemi përmes shkëmbinjve
Rrallë e rrahin atë vend ,
Mos ki frikë prej gjarpërinjëve
Për të ka dhe një legjendë !
*
Një goj dhënë e kam dëgjuar
Dhe bën fjalë për dy të ri ,
Atje kam për ta treguar
Si vazhdon kjo histori !
*
Flladi që frynte ngadalë
Flokët lehtë ja shpupuriste ,
Tek e shihja shuaja mall
Një ndjesi më shushuriste !
*
Ende ishte fëminore
Me ato hire njomështie ,
Kish buzëqeshje Ëngjëllore
Dhe fytyrë prej miturie !
*
Nën një Xanë ulur tek rrija
Tek i thurja një kurorë ,
Hidhja sytë fshehtas ti shihja
Gjinjt si Ftonj t’vegjël Vjeshtor !
*
Mes puthjesh vapën kaluam
Deri sa aty u ngrysëm ,
Sa rrëfenjën që filluam
Harruam e lamë për gjysëm !
*
Mes shfrimesh ajo humbiste
N’afsh e zjarr sa herë e prekja ,
N’mërmërimë zemra i fliste
Mbytur në pulsim të shpejta !
*
Nga përflakja e topitur
Shtrirë mbi bar tek qëndronte ,
Më puth thosh me sytë pulitur
Në duf shpirti i rënkonte !
*
Nga larg na vinin të zhurmurm
Cicërima zogjësh tek rrinim ,
Ne të dy , aty përhumbur
Por to s’donim që t’ja dinim !
