Donike Rrethej-T’kam thanë se netët jan t’g’jata ….


T’kam thanë se netët jan t’g’jata ….

e mbyllja e syve nji çast,

me kalue pragun e shpirtit tem t’duhet me ba’e

pakt me djallin,

zemra jeme s’asht tok n’ankand.

T’fola me za t’ulët ….

siç di me folë unë ,

pa bërtitë , thjesht shikimi jem asht,

shigjetë e rreptë,

kur muret e ekuilibrit tem rrëzohen.

T’pyeta me mij herë….

se stacionet e hapave jan t’njajtë ?!

unë ndjeku dromcat e mija ,

ata pak ,aq t’brishta ,qi jeta mi hedh para.

T’pashë ,e ndjeva rrahjet e zemrës….

fërkimi i duarve çaste ikjet,

n’shtigjet e nji t’panjohune t’pa’emën,

ku dy udhëtarë veshin petkun e t’njajtit fat.

T’kam thanë se ditët shtyjnë njana- tjetrën….

e koha zverdh çdo kujtim,

jeta asht ikje,

e ikja Fund.

Nuk m’duhet nji gjoks burri pa dashni,

as nji pllamb me gishtat qi dridhen me m’mprekë,

s’due nji sup me u mbështetë ,as nji shtrat me u shtri,

thjesht nji udhëtarë si unë e fatin qi kena me ndjekë.

Unë t’thashë se tesh , jam hije e vedit e kam mbrenda mejet fjalë qi sti kam thanë,

e se tesh n’dy dimensione kam ba’e pakt,

për kët kanjiherë mbyllem n’temen botë o endem n’botën matanë,

( se kjo jet asht çast ,m’duket thjesht nji vakt).

About Post Author