Donike Rrethej:Veç nji çast


VEÇ NJI ÇAST.

M’jepni veç nji çast,

pritjet.

Kohët qi lumi i shpirtit tem t’thej digat,

e qiellit ti jap ngjyrën.

Nji çast t’vogël , kërkoj ku lodin !

ta baj me kja.

E prej faqeve t’skuqna t’rrëshkasë malli.

Veç pak due ,pak kohë t’fiksueme ,

n’plasaritjet e mureve t’rreme,

qi shemben para kambve t’mija tuj rënkue nji ,

dhimbje t’pa’emën tesh.

Nuk due shumë , veç pak fjalë ,

me i mbyll n’burgun e zemrës qi skllavnon,

heshtjet e pritna.

M’jepni veç pak brumë shpirtit t’bame prej lodit t’brishtë,

e t’thurun me mallin e netve t’ikna,

t’gjej rrugën e dritës,

si hije.

Shtojzavalle e nji natet me andrra .

S’kërkoj shumë !

veç nji sekond kohë ,kohë e nji puthjeje t’vjedhun,

t’pritun.

Lutem, n’brendsinë teme qi netët tesh t’ken ngjyrë,

e dielli t’m’ngrohë vendet e ftohta ,

aty n’mbrendsinë e krojeve t’shpirtit.

E hana ?!

Hana t’m’prekë ndjenjën e fjetun.

Nuk e due ma botën ,kështu siç asht,

nji vend qi ftohet e ku eshtnat shtrihen ,

n’vorre trupash ,tesh robotë t’nji realiteti ,

t’trishtë.

E ata vende aq t’errta klithin : mshirëëë.

Thue!?

Ka pak kohë për mue sa ti ulërij botës !

se ëngjëjt vdesin n’rrugën e qumshtit,

e bota asht e mbushun me djaj,

si farë e keqe përtrihen e pjellin ,

farë t’keqe qi han njani – tjetrin.

M’jep pak kohë !

Ti i pa’njohun i nji dimensioni tjetër ,

ti o Zot i plotfuqishëm ,

thue je aty n’pritjen teme !?

O thjesht edhe unë jam nji mendim i rreme i shpirtnave pa paqe ?!

E due pak kohë ….

veç pak kërkoj,

Sa ?!

Sa mbyllja e dy qerpikve n’puthje.