Dylbitë-Ligor Stafa


Në fillim më dukej si lojë kjo punë e dylbive, pastaj më tërhoqi shumë. Harxhoja shumë kohë duke u marrë me to. Shikon njerëzit. Futesh brenda botës së tyre. Ti je në llozhë me lornjetë në duar. Sheh lojën e aktorëve në skenë, pa picërruar sytë. Sheh një zonë ndoshta më të ngushtë, por shumë më qartë. Fillon e i ngulit në mend më mirë personazhet, ngjarjet, lëvizjet. I zhvesh ata pak nga pak. I bën miq. Të duket sikur ata e ndiejnë praninë tënde, praninë e lenteve konkave, por nuk shqetësohen, bile i kontrollojnë më mirë lëvizjet e tyre.

Ulem në tryezë. Nis e shkruaj, e shkruaj, e shkruaj. Më rrëmbejnë thellësitë e pazbuluara. Pastaj çmpij krahët. Marr dylbitë nga vendi im i fshehtë dhe i drejtoj nga dritarja përballë. E ndiej kametjen time për të zbuluar mbulesën e të pa imagjinueshmes.

Shoh gruan e njohur që nxiton drejt derës dhe një mashkull të panjohur, që zbret me nxitim nga ca shkallë të padukshme.

Hapa. Unë e ndërpres këqyrjen. Hyn në dhomë gruaja ime. Më tërheq me vete. Më flet mbi pikturën e saj më të re, mbi Adamin, Evën, mbi mollën e ndaluar. Nis e më shpjegon për të disatën herë. Eva i zgjat mollën, me një joshjevështrim burrit të saj. Adami është i ulur rrëzë pemës. Në tërheqje. Disi i trembur. Në përhumbje. Më duket thjesht një kopje e Laurentius de Neter: “Tundimi i Adamit dhe Evës”.

Çohem. Më lodhin shpjegimet e saj mbi mëkatin. Shkoj për kah dhoma e zbulimeve. Shoh dritaren përballë nga një pikë tjetër. Gruaja e veshur. Burri i saj pranë shtratit. Befas burri sheh diçka në tokë dhe e ngre lart si një trofe. E kundron gjatë. I kërkon shpjegime gruas së tij, e zhytur në kotshtirje.

Unë nisem drejt dhomës së gjumit, rrëmoj poshtë shtratit mbase për të zbuluar shenjat e bindshme. Por më kot. I afrohem dritares përsëri. Shoh përballë. Burri tjetër po gatuan me ngazëllim. Kthehem në kuzhinë, ku piktorja ime po përgatit lëng frutash. Afrohem për kah tavolina. Dua të provoj lëngun e mollës së piktores sime, lëngun e mollës së Evës. Tërheqjevëmendja ime ngulet tek çakmaku pranë gotës së saj. Ia kam parë atë çakmak një motoçiklisti me tatu në qafë, që pozonte për gruan time. Ishte Adami i saj. Më vjen t’ia marr atë çakmak nga duart dhe t’ia djeg të gjitha ato kotpikturat e saj.

Nisem për nga dhoma e studimit dhe tërbimi im vështron vendin ku pushojnë dylbitë.

– L.S.

* * *

THE BINOCULARS

Initially, it appeared as a mere game, this affair with binoculars, but soon it ensnared me. I invested considerable time in immersing myself with them. I behold the people. I enter into their world. I am seated, script in hand. I watch the actors’ performance on the stage, unwavering. I perceive a realm, perchance narrower, yet distinctly crystalline. I commence etching the characters, the events, the motions within my mind. Gradually, I unravel their layers. I befriend them. It appears as though they detect my presence, the presence of my concave lenses, yet they remain undisturbed, even attaining superior command over their own movements.

I sit at the table. I begin to write, and I write and write. The uncharted depths seize hold of me. Then I wiggle my arms gently. I take the spectacles from my secret place and direct them towards the window before me. Within, I feel an intense urge, a boiling desire to unravel the mysterious veil that shrouds the realm of the unimaginable.

I catch sight of the familiar woman hurrying towards the door, while an unfamiliar man swiftly descends a concealed staircase.

I catch the sound of approaching footsteps, abruptly breaking my observation. My wife enters the room, taking hold of my attention. She pulls me along, her excitement evident as she delves into her latest painting. Once again, she passionately recounts the tale of Adam, Eve, and the forbidden apple. It seems like the tenth retelling. Eve’s seductive glance accompanies the offering of the apple to her husband. Meanwhile, Adam sits at the foot of the tree, displaying a hint of retreat and apprehension. It strikes me as a mere replica of Laurentius de Neter’s masterpiece, “The Temptation of Adam and Eve.”

I stand up. Her explanations about sin exhaust me. I head towards the room of revelations. I look at the window from a different angle. The woman is dressed. Her husband is near the bed. Suddenly, the husband sees something on the ground and raises it up like a trophy. He watches it for a long time. He demands explanations from his wife, who is lost in vain pretensions.

I make my way to the bedroom, sliding under the bed, in search of conclusive signs, but to no avail. I return to the window, and there it is before me. Another man is cooking with enthusiastic fervour. Moving back to the kitchen, I find my painter preparing fruit juice. I approach the table, longing to taste her apple juice, the essence of Eve’s forbidden fruit. My attention fixates on the lighter near her glass. Its familiarity strikes me—once belonging to a tattooed motorcyclist who posed as her Adam. Temptation stirs within me, urging me to seize that lighter from her hands and set ablaze to her meaningless paintings.

I set off towards the study room, anger casting its gaze upon the resting place of the binoculars.

– English translation by Ukë ZENEL Buçpapaj