ILIAZ BOBAJ
E PËRJETSHME
Unë jam ena jote e përjetshme.
Nëse pikon gëzimi yt,
nuk mbushet kurrë.
Nëse pikon loti yt,
mbushet me një pikë të vetme.
………………………………………………………..
ÇIFTI I MOSHUAR
I shtyjnë ditët në një shtëpi të vjetër, të rrënuar,
që mbahet në këmbë nga lutjet e tyre,
për të mos u shembur përtokë.
Jetën e matin me dimra dhe e ushqejnë më varfëri.
Natës ia shuajnë terrin me një fener,
me të cilin vërtiten nëpër shtëpi,
si me një hënëz të zbehtë në duar.
Ditën dalin në oborrin e shtëpisë
dhe kundrojnë botën,
e cila jeton me ethet e kohës,
njerinë që vdes brenda njeriut,
urinë e lekut që bën kërdinë,
etjen përvëluese për pasuri.
Edhe ata ndryshojnë përditë,
e pasurojnë varfërinë e tyre me varfëri.
…………………………………………………………………….
NATYRË E DITËS
Pas diktaturës, shijojmë paqen.
E shkuara jonë,
udhëheq të ardhmen.
………………………………………………………………..
PESHKATARI ME VARKË
Djaloshi kthehej nga peshkimi,
me varkëzën e vogël,
si prej një udhëtimi të zakonshëm në det.
Ajo e dinte orarin e kthimit,
kundronte detin nga dritarja,
priste me vështrim të qetë.
Sapo varka i afrohej bregut,
rrëmbente telajon me lëndinën e ngjyrave
dhe niste vizatimin,
pa harruar,
që edhe të nesërmes t’i linte pjesë.
Një ditë pikturën e mbaroi.
Varkën me peshkatarin,
i mori nga deti,
i solli në dhomën e vet.
…………………………………………………………….
LIRIA
Ata që e duan lirinë- liri,
i bien qiellit majës e pas majës.
Të tjerëve u mjafton liria e vathës.
……………………………………………………………..
