Eduart Veli-Të flisja me gjuhën e zogjve!


TË FLISJA ME GJUHËN E ZOGJVE !

Përherë, mendoja se zogjtë flasin .

Heshtur,flisja me ta ,që në vogëli.

I ndjek në qiell,kur krahët përplasin.

Përqafojnë njeri tjetrin ,me përkëdheli !

Dikur,një zog i vura motrës ,tek djepi.

Që të fliste tamam,si një gjeraqinë ..

Ajo qeshte dhe e puthte atë ,tek sqepi.

Kënga e zogjëve, më sillte lumturinë!

Gjuha e zogjëve viteve,më ka mrekulluar.

Në këngët e tyre,fshihen miliona melodi

Ariet e dashurisë,që ende s’janë shkruar.

Çdo këngë e zogjëve,..është një simfoni!

Gjuha e zogjve,ska urrejtje,zemërim,mëri.

Zogjëve hapësirat qiellore,..u mjaftojnë….

Të flisja gjuhën e zogjve,veç për dashuri..

Këngët,në gjuhën e zogjëve,më lumturojnë!

Me gjuhën e zogjëve,të shkruaj një poemë.

Me gjuhën e zogjëve,të them fjalën” të dua”

Të ta them ëmbël tek veshi,para se të flemë!

Dhe ti me gjuhën e zogjve,të ma thuash mua!

Me gjuhën e zogjve,të fliste gjithë ky planet.

Zogjtë,këngëtarë,si ndalon dot asnjë doganë!

Me gjuhën e zogjëve,le të shkruante çdo poet !

Në qiell,të fluturonin veç zogjtë,anë e mbanë.!

Doja të flisja në gjuhen e zogjëve shtegtarë .

Të fluturonim në gjithë botën,si zogj të lirë..

Pa perandorë,mbretër,ministra dhe oborrtarë.

Të flisnin kudo në gjuhën e zogjve,oh sa mirë!

About Post Author