Elisabeta Gockaj:Kur mbi qytet të bjerë ylberi


Kur mbi qytet të bjerë ylberi

Kur mbi qytetë të bjerë ylberi

Mbi hark të tij do të rrëshqas

Me mijëra puthje prej kurbeti

pasqyruar në mall.

Ndan rrapit plak ku mbushnim shtëmbën

Me uji të ftohtë e të kristalt

E detit i dëgjonim këngën

Nëpër jehonë percjell me dallge.

Po vall ku do të mbështetet ?!

Ylberi me të shtatë ngjyrat !

Pasi u dërgj…. rrapi po tretet !

Burrimi rrjedh rrënjve të tija.

Ndan bregut ku klithin pulbardhat

Pas peshkarexhes për ushqim

Ku ndahet rërë e bardhë nga vala

Ky shpirtë kërkon te jetë I lirë .

Kur mbi qytet të bjerë ylberi

Do t’lamburis kjo natë e zezë

Puthjet e mallit do ti tresin

Mantelën e zezë qe mbanë vesh .

Do çel e bardha Margarit

Dhe nëse stinë e saj s’ka ardhë

Do shkrijnë akujt në Antraktid

Bota e fjetur do të jetë rringjall.

Kur mbi qytet të bjerë ylberi

Mbi të do rrëshqas shpirtin tim

Do të thith jodin tek prek bregun

Nën neonët e bardhë që ndrinë.

Kjo botë….. s’do t’ket ndryshuar

Veç pallatesh të lartë që ngre

Qyteti im është zbukuruar

Tek madherishëm ngrihet mbi re .

Kur mbi qytetë të bjeri ylberi

Me lotë malli pluhërin do të laj

Që të shkëlqej përjetë sa dielli

Ky diamantë që shpirtit mbaj .