Elvira Zeneli-Ç’MË MORI MALLI NJË DITË…


Eli Elvira Zeneli

Ç’MË MORI MALLI NJË DITË…

U nisa me mall tek ti nëna ime,

Oborri hijerëndë më qëndron para syve të mi të përlotur,

Shtëpia kokën ka ulur nga pluhuri, merimangat dhe nga vetmia, që e ka pushtuar…ë

Ku është zëri i nënës që gëzon se i erdhi e bija,

Ku është babai që hap portën dhe e puth në ballë vajzën?

Vëllai pse nuk bën shaka me motrën,

e motra pse s’e pret me mall motrën?

Të gjithë ikën në dhe të huaj,

Ikën e kokën nuk e kthejnë pas të fshijnë një pluhur a të heqin një merimangë…

Te bliri shkoj se aty kam babain,

Më pret, nuk flet, por unë flas me të, sado nuk më përgjigjet, më shikon e më dëgjon me mall…

Eja moj bijë, më thotë, mallin që ke derdhe mbi varrin tim. E zjarrin që ke shuaje me lotet e tu….

Ika nga shtëpia, e mbylla derën e rëndë dhe kyça brenda ne shpirtin tim mallin e zjarrtë….

Një zë përmallshëm më thirri, e lotin e fshiva menjëherë

Ishte djali qe vajzen flokëverdhë kishte dashuruar,

E tani ëndërronte që në ëndërr ta puthte…

E bukur si atëherë je, e bukur e syshkruar edhe kur i mbyllë sytë,

Se ti je malli, je zjarri që nuk të harroj asnjë ditë.

About Post Author