Elvira Zeneli-Mëngjes i zi


MËNGJES I ZI

Si erdhi ky mëngjes kështu,

Pa e flakur mantelin e natës?

Telefoni

Gërmuq si plak i sëmurë,

Asnjë mirëmëngjes s’bëzante

Nëpër orët që përvidheshin

Tinëzisht…

Thellë shpirtit të saj

Retë e qullura të shiut

Po grumbulloheshin ogurzeza,

Në pritje të vetëtimave!…

Jojooo… s’mund të ndodhë!

Të ndodhë s’ka se si!

Jaaa, pas pak,

“Alo, zemër!”

Do ta ngrohte zëri i tij!

Por shkrepëtima kishte ndodhur,

Ajo kishte ndjerë më pas vetëtimën

E bubullimat

Me rrebeshe lotësh po i ngrinin stuhi!

Nuk do të kishte më përshëndetje

Dhe telefoni do të ishte një send i kotë,

Pa shpirtin e tij!

Thua kjo të ishte

Ndonjë tradhti?!

Njëqind të tilla do t’ia falte,

Po jo këtë

Në këtë Mëngjes të zi!

About Post Author