Eqerem Canaj-“Kurajua”


Eqerem Canaj

  · 

“Kurajua”

Poezi

E zeze nata, me te gjitha te zezat,

gjen burrin mbi shtratin e bardhe,

qelli zemerak mbi te hedh valle,

shtemba uji shiu mbi toke derdh:

semundja godet lisin e malit…

rrezuar ai prej carcafit te kalter,

permbys mbi pllaken e verdhe,

firoma rruginave keq ndalur,

njeriu i bardhe, fytyre prere:

bere asish, lule gjeshtre

pllaka e ftohte-

trupi mpire,

e qeshura e njerezve ngrire,

pusi i thelle ate mengjes,

flluskonte e leshone djerse:

nates se zeze me te tera te zezat,

rene lisi me gjithe dega

nje dite, dy, tre… dite limontie

te tijet kruanin xhepat e gjasave:

telefonata e barit beri shamate…

(nga miku i tij, qe se ha thate)

pa i dha kuraje, e beri burre,

guzim i dha, force e kembes

ngre kryet, pertyp renkimin,

provon gjymtyret ne liridalje,

e sosi te kafja e barit te lsbit,

beri c’duhej bere, madje holle:

dhe ktheu ne shtratin e ngrohte,

nga terri nxijan, si kokerr molle.

About Post Author