ERDHA, E NDEZA OXHAKUN
(Poemë)
Luajtën vendit nga gëzimi
Pyjet me lisa, përralle, shkurre,
bredha e ferra.
Erdha…, Erdha…, Erdha…,
U dehën të gjitha rrugicat me gurgullima
Me shkulma gëzimi u përmbytën
përrenj, ara, lëndina e brinja.
Erdha…, Erdha…, Erdha…,
Fëshfërinin gjethet e ullinjve dhe kumbullave,
Tastiera të buta,
Ajri rreh krahët e tij si pëllumba.
Erdha, të ndez oxhakun…,
Gurët e oborrit nisën të vallëzojnë
Nën tingujt e Bet’hovenit, Paganinit, Shtrausit,
Po më bukur ishte teksa gjunjët thyenin e përthyenin,
Si im at e xhaxhai kur hidhnin vallen e bukur
labçe.
Erdha, oxhakun të ndizja…,
Tjegullat ngritur në këmbë,
S’ndalnin stuhinë e duartrokitjeve e, si ushtar besnik
Qëndronin në rresht gatitur.
Erdha, të ndez oxhakun…,
Hardhia më bëri dush me mushtin,
Pastaj për dore më mori, e kokën thellë më zhyti
Të thaja krejt butin.
Erdha të ndez oxhakun…,
Pra portës, kulpër u përkula,
Menteshat e portës derdhën lot malli
Pragu i portës me lot më lau si dhe e lava.
Pastaj rashë në gjunjë e pragun në buzë e putha,
Kanata e portës ballin më me zjarr më puthi,
Se sa unë e putha.
M’ u vesuan sytë, balli, faqet, kraharori
Dhe gusha.
Erdha të ndez oxhakun…,
Në mure faqen mbështeta,
Ndjeva si gjaku tyre shpërtheu si gjaku aortës
Dhe gurët plasën, u çanë , si pas shiu të tetorit
Çahet shega.
Erdha të ndeza oxhakun…,
Nën çati, në kor, ia shkulën një kënge
Me iso të fortë petavrat
Dirigjonin trarët.
Erdha, u ula pranë oxhakut…,
Ai, me buzëqeshje trëndafilash të bardhë
E veshi anë e mbanë
Vatrën.
Erdha…, Erdha…, Erdha…,
I ikur kurrë nuk kam qenë,
Këtu përherë pranë oxhakut qesh,
Dhe pse vendit e botës i jam sjellë vërdallë
Cep më cep.
Erdha…, Erdha…, Erdha…,
Koha më çoi deri larg në të tjera planete
Po, kudo ku isha, oxhakun e kisha
Përherë me vete.
Erdha…, Erdha…, Erdh…,
Kur ikja, me hap breshke lëvizja,
Si flutur më shpejt se sa ikja vija
Se vetëm, oh vetëm, gjatë dot atë
S’doja e s’mund ta lija.
Erdha, ndeza oxhakun…,
Me gjunjë përthyer në vatër
Me eshkë e masat shkarpave
U vura flakën.
Erdhaaaa…,
Oxhaku Ia krisi të qeshurës vesh më vesh,
Flaka nisi mesin të këput më dysh dhe vals,
Me faqet e oxhakut, hedh.
Erdha, e ndeza oxhakun…,
Flaka shkrumboi krejt rrjetat
Dhe përcëlloi brenda tyre
Merimangat.
Erdha, ndeza oxhakun…,
Tymi i bardhë
Pushtoi qiellin si Vatikanin
Kur zgjedh Papën.
Erdha, e ndeza oxhakun…
Mbi shkarpat, kërcunj prralli e lisi hidhja,
Me mashën e vjetër i shkrepja, shpuzën trazoja hapja,
Cep më cep oxhakut shtrija.
Erdha, ndeza oxhakun…,
Me mashë shpuzova krejt vatrën
Vura mbi të ponicën, hodha përsipër,
Çerepin e saçin.
Erdha…, Erdha…, Erdha…,
Mund të shkoj, ndoshta,
Në Hënë, Jupiter a dhe të vizitoj Marsin,
Po me një frymë do zbres
Të ndez në çdo kohë
Oxhakun.
Erdha, ndeza oxhakun…,
M’ u drithërua zemra,
M’ u lëbyrën sytë,
M’ u flakëzua shpirti,
M’ u prushëruan faqet.
Erdha, ndeza oxhakun…,
Shihja nga kolltuku
Të kërcisnin xixat, e ndrisnin si xixëllonjat,
Kujtimet e lashta.
Erdha, ndeza oxhakun…,
Hopa kërceva nga kolltuku!
(Domosdo kisha kolltuk dhe këtu,
Modernuar ndër vite)
E u rehatova mbi të dhirtën postiqe.
Erdha, ndeza oxhakun…,
Këmbëkryq kockat sheshova
Fëmijë, nisa, oxhakut të flakëruar,
Xixëllonjat të numëroja.
Erdhaaa…,
Xixëllonin xixat, xixe përcesh vallëzonin,
Unë, si dikur fëmijë, sysh i humbja,
Ngatërroja.
Erdha, ndeza oxhakun…,
Mbi dërrasat e nimit brinjë e kokë mbështeta
Oh, sa ëmbël mbylla qerpikët,
Si qengj fjeta.
Erdha, ndeza oxhakun…,
Dhe nisa lutjet:
Qepallat rënduar, një ditë,
Këtu t’i ul, gjumi i thellë, mbi këtë nim të më marr,
Kokën mbështetur ta kem në cep të vatrës
Fryma prej buzëve, puf të dalë,
T’i fryjë zjarrit, butësisht, ngadalë,
Që të mos shuhet,
Përjetësisht ta mbajë si dhe e mbajta gjallë.
Tiranë, 13-14- 20 gusht 2025
