Erdhi momenti Piro-Millona Minella


Piro-Millona Minella

“Buzëqesha ndërsa u ktheve në një cep dhe të pashë për herë të fundit. Ato momente të fuqishme ishin dërrmuese, por ato janë gjithashtu një mësim për të ardhmen….”

….Erdhi momenti, ndërsa ktheheshe dhe po largoheshe ndjeva lotët që të rridhnin në sy.

Kujtimet e asaj që kishim dhe dashuria që ndanim u përflakën nëpër mendjen time në një montazh lumturie prej kohësh.

Është e lehtë të kujtosh gjërat e mira kur mendon për dikë.

Shpirti im nuk mund ta duronte duke lehtësuar dhimbjen e zemrës dhe dhimbjen që kishim duruar ne të dy për shumë vite dashuri.

Të pashë përsëri mbi supe për herë të fundit, të pashë duke qëndruar atje, pa lëvizje ndërsa largoheshe.

Unë mund të shihja dhimbjen tënde, sytë që lotonin dhe kjo më lëndonte thellë, ndoshta një nga gjërat më të vështira që më është dashur të bëja ndonjëherë ishte të largohesha krejt nga Ty.

Ishte diçka që duhej të bëja që të dy të gjenim përsëri lumturinë.

Ndonjëherë, dashuria thjesht nuk është e mjaftueshme.

Dhe dashuria zëvendësohet duke u përpjekur për të gjetur një terren të mesëm…

Dhe kjo nuk do të jetë kurrë e mjaftueshme si për mua dhe nuk duhet të jetë e mjaftueshme as për Ty.

Buzëqeshe për herë të fundit ndërsa u ktheve një cep dhe të pashë për herë të fundit.

Ato momente të fuqishme ishin dërrmuese, por ato janë gjithashtu një mësim për të ardhmen….”

Koha ngadalësohet në pothuajse një qëndrim të qetë ndërsa sytë tu takohen për herë të fundit me sytë e mi..

Dhe pastaj ai vegim është sikur ata nuk ishin kurrë atje, në fraksion të sekondës një pjesë kaq e rëndësishme e jetës tonë…U zhduk.

Në fund të fundit, të thosha lamtumirë ty dhe neve ishte një gjëja më e vështirë që do të më duhet të bëj ndonjëherë, por e di që është për të mirë.

Unë gjithmonë do të dua dhe do të kujdesem për ty, kjo nuk do të ndryshojë kurrë.

Disa njerëz duhej të jenë në zemrën tënde, jo në jetën tënde.

Pra, ndërsa mbyll kapitullin e jetës dhe dashurisë sonë, një rrëke lotësh të tharë më rrokullisen mbi faqe.

Tani, unë po marr një vendim dhe përsëri fuqinë time do ta udhëzoj për të ndjekur një rrugë të re,

Por kurrë nuk do të harroj Ty dhe dashurinë që kishim.

Për një kohë; ishim Unë dhe Ti ishim Ne, ishte bukur dhe ishte dashuri.

Ndonjëherë, thjesht duhet të dish kur të bësh kujtime të reja dhe të lësh gjërat e vjetra të shkojnë diku thellë në shpirtin tënd të “syrgjynosen”

Ndoshta dera tjetër që hapet do të jetë ndryshe.. kjo është gjithçka për të cilën mund të shpresoj.

Por mos harro se dhe për Ty dëshiroj të jesh e lumtur..

… Kjo është rryma e jetës dhe kështu është mënyra se si shkojnë historitë tona ndonjëherë, diku takohen, diku ecin bashkë dhe diku largohen për të mos u takuar kurrë më….