Eugenio Montale: Stuhia


Eugenio Montale

Përshtati në shqip:
Laureta Petoshati


Stuhia që zbraz mbi gjethet
e forta të manjolës bubullimat e gjata
të marsit dhe breshërin,

(tingujt e kristalit brenda folesë tënde
të natës të kapin në befasi, të floririt
që është zbehur mbi mogan, mbi prerjen
e librave të rilidhur, ku ende digjet
një kokrrizë sheqeri në cipën
e qepallave të tua)

vetëtima që zbardh
pemët e murin dhe i befason në këtë
përjetësi të çastit – mermeri mana
dhe shkatërrimi – që brenda teje gdhendur
mban për dënimin tënd dhe të lidh
më shumë se dashuria për mua, motër e çuditshme, –
dhe më pas përplasja e ashpër, sistrumat, dridhja rrëqethëse
e tamburëve në gropën thithëse,
hapat e zvarritur të valles së fandangos dhe sipër
një gjest që bën të kapesh edhe pas një fije kashte…
Ashtu si ti
kur u ktheve dhe me dorë, çlirove
ballin nga reja e flokëve,

më përshëndete – për të hyrë në errësirë.

Përshtati në shqip:
Laureta Petoshati

Eugenio Montale – La bufera
La bufera che sgronda sulle foglie
dure della magnolia i lunghi tuoni
marzolini e la grandine,

(i suoni di cristallo nel tuo nido
notturno ti sorprendono, dell’oro
che s’è spento sui mogani, sul taglio
dei libri rilegati, brucia ancora
una grana di zucchero nel guscio
delle tue palpebre)

il lampo che candisce
alberi e muro e li sorprende in quella
eternità d’istante – marmo manna
e distruzione – che entro te scolpita
porti per tua condanna e che ti lega
più che l’amore a me, strana sorella, –
e poi lo schianto rude, i sistri, il fremere
dei tamburelli sulla fossa fuia,
lo scalpicciare del fandango, e sopra
qualche gesto che annaspa…
Come quando
ti rivolgesti e con la mano, sgombra
la fronte dalla nube dei capelli,

mi salutasti – per entrar nel buio. 

About Post Author