Fati në mal-Hajro Ramaj


Rrugën shpejt lartë e mora.

Në agim dielli pa dalë .

Ujë, u bëra un nga vesa..

Nuk gjej vend për të thatë.

Shpejt, u nisa për në mal.

Që të mblidhja trendelinë.

Doja shpejt që të vija

E të kthejsha përsëri.

Rruga, shum mua më lodhi.

Nga,gjethet që më bënë ujë.

Dola në një vënd të hapur.

Retë, lartë malin e zun.

Ndenja pak e u mendova.

Të shkojë lart, a’të kthehem pas.

Dëgjoi melodi bilbash.

Po’ dëgjoi dhe zër njërzish.

U ngrita e mora udhë.

Pash një vend me çaj nga do.

Fillova, që ta mblidhja.

Edhe pse, isha bër ujë.

U ngrita, e thash me vete.

Po, pash një vajzë duke qeshur.

Po’ shikonte ç’bëja unë.

Hapur mban, çadrën mbi kokë.

Duke qesh, tha hajde në çadër.

Shiu. gati të filloi.

Hajde s’e u bëre qull

Edhe çaja, nuk mbledhet sot.

Hajde nesër koh me diell.

Mblith çajë, e sherebel.

Lëre sa t’i thahte vesa.

Se nxihet edhe myket e vlera i humbe.

Ndenjëm bashk,sa pushoj shiu.

Disa fjalë ne bizetuam.

Unë do iki, do vi nesër.

Dhe ajo, prap do të vijë.

Shpejt, u ngrita pa gëdhir.

Malin, e mora përpiet.

Këngën, zogjtë kishin filluar.

Unë ikja, lehtë, lehtë.

U takuam, pa zbardhuar mirë.

Punët, për gjysëm i lam.

Tham do vimi prapë e prap.

E për çdo vit, vete mbledh çajë.

Hajro Ramaj.