Festivali i këngëtarëve pyllit


Petro Sota

Festivali i këngëtarëve
të pyllit
( Përrallë për fëmijë )

I

Po rrija një mbrëmje,
i shtrirë në divan,
nipi edhe mbesa,
më erdhën aty pranë,
-do rrimë me ty gjysh
më thanë;
– sonte, të tre bashkë,
prandaj,
na trego një përrallë,
me zogjë dhe kafshë.

U mendova,
sa u mendova,
por çfarë vallë
t’ju tregoja.?
por shpejt në mëndje,
më erdhi diçka,
i përkëdhela dhe i thashë;
– dëgjoni pra,!

Është një përrallë,
pak, si e gjatë,
mund të rrimë sonte,
deri në mesnatë,
prandaj,
uluni afër këtu,
që më pranë të jeni,
se përrallat,
që t’i kuptoni,
vëmëndje të keni,

Dhe fillova t’ju tregoja,
ashtu qetë-qetë,
ata më dëgjonin,
sikur të qe e vërtetë.

II

Në pyll një ditë
doli lajmërimi
në gjithë vëndin,
u dha kushtrimi,
Shpejt e shpejt,
u hapën fjalë,
se do të bëhej,
një festival.

Një festival
të gjithë bashkë,
pa dallim,
shpend dhe kafshë,
U lajmëruan
të gjithë këngëtarët,
luanët, tigrat
dhe gomarët,
dhelprat, çakenjtë
dhe arinjtë,
por dhe macet
me gjithë minjtë.

Gjithashtu,
edhe të huaj,
duke i pritur,
me njëzetë buaj,
sigurisht qe dëshirë,
që të ftonin,
miqtë të mirë.
Se në festival
duheshin patjetër,
ca miq të rinjë,
por dhe të vjetër,

Të ishin bashkë
për të mirë,
si miq paqësor,
jo egërsirë,
se të gjithë
kishin ndryshuar,
prandaj në hyrje;
-mirëse të vini,
ishte shkruar.

Gjithashtu,
u dërguan ftesë
edhe disave,
si të pa besë
u ftuan ujqërit,
bashkë me çakenjtë,
por dot su ftuan
bilbilenjtë.

Që të vinin,
shumë mirë do t’qe,
por ishin larg,
në një turne,
porsi këngëtar
ata janë yje,
dhe s’ka të tjerë
ashtu në pyje.

Si këngëtarë,
ishin lirik
por këndonin,
edhe klasik
këndonin opera,
edhe në kor,
kishin studjuar,
n’konservator.

Nga asnjë,
s’do të kenë frikë,
se do bënin,
disqe n’muzikë,
kafshë e shpend,
kanë ndryshuar,
mëritë e vjetra,
i kanë harruar,

Dhe prandaj
me pak fjalë,
do të bëhej
ky festival,
gjithashtu ishin ftuar
një qukapik,
shumë i zgjuar,
bashkë me Korbin
gazmor,
që kishin n’pyll
një laborator.

Disqe do t’bënin,
për çdo këngëtar,
të gjithë së bashku,
por dhe të ndarë.
ishin mjeshtra,
në këtë zanat,
po kështu,
kishin dhe gratë.

Por u ftuan,
dhe shumë të tjerë,
me lesh të gjatë,
dhe lesh të prerë.
do të vinte
dhe një taborr,
dyzetë deshë,
me kumborë,
që do t’këndonin
të gjithë në kor.

Por dikush,
e tha një fjalë,
se mund të bëhej,
ndonjë skandal,
këtë dyshim,
që delja e pati
e mbështeti
edhe veshgjati,

S’ishte fjala,
për gomarin këtu,
por për lepurin,
që rrinte n’gju,
dhe vështronte,
si me frikë,
se ishte i ftuar,
nga një mik.

Por, si mund,
të besonin vallë,?
mos qe hile,
nga ndonjë dhelpër,
apo çakall.?
Prandaj këtë,
duhet ta dinin,
kush qe nismëtari,?
qe majmuni,
apo gomari.!

Dhe të gjithë,
u hutuan fare,
nga një qenushe,
rracë zagare,
që mbi dy këmbë,
foli e qetë,
sikur të ishte,
organizatorja vetë.

U fol shumë,
dhe ranë dakort
me diskutimin,
Se si do e bënin
organizimin,
dhe prezantuese
do të jetë,
një kaprolle
bisht përpjetë.

Dhe lajmëtarët,
u nisën herët,
dyzet pëllumba,
me dyzet skifterët,
për tre ditë,
u shpërndan,
mijëra fletushka,
anë e mbanë.

Se javën tjetër,
kur të vinin,
gjithë këngëtarët,
do të binin,
nga një foto,
me këngën bashkë,
pa dallim,
shpend dhe kafshë,

Edhe medaljet,
që kanë vlerë,
që janë fituar,
por jo të blerë,
se të tillë,
në muzikë,
i kanë marrë,
me ndonjë mik.

Se shumë po jepen,
me preferencë,
nga komisione,
që s’kanë liçencë.
janë dhënë kështu,
edhe disqe ari,
pesë të tilla,
ka marrë gomari.

Por s’do të ndodhë,
më kjo gjë,
do shoshiten këngët,
një për një.
pa ndërhyrje,
kjo është e prerë,
pa ndonjë mik,
dhe as të blerë.

Çdo diskutim,
me qetësi u mbyll,
tre netë do jenë,
festë në pyll.
si për fillim,
roje caktuan,
dymbëdhjetë tigra,
e dymbëdhjetë luan.

Gjithashtu,
me veshët përpjetë,
rrinin çakenjë
dymbëdhjetë
nëpër lëndinë,
mbanin qetësi,
veshur të gjithë,
me kostum të zi.

Ndërsa më tutje
po ashtu,
dymbëdhjetë viça,
bënin mu-mu,
ku të rrinin,
po u thonin
me qetësi,
vëndin tregonin.

Kur gjithë lëndina,
plot u mbush,
dhe s’po vinte,
më tjetër askush,
gjëmoi daullja,
ariu i binte,
i gjithë pylli
po oshëtinte,

Dyqindë flutura
në skenë kur ranë,
si hark ylberi,
të gjithë i panë,
dhe se kuptuan,
këtë ndodhi,
se qe vërtetë,
si një magji,

Dhe kur pastaj,
caprrollja flet
e gjithë lëndina,
në heshtje pret,
do t’ngjiten në skenë
për herë të parë,
një grup çakenjësh,
me emrin “zagarë.”

Qe këngë e fortë,
me ulërima,
si një legjendë,
për disa trima,
që si heronjë
ajo kohë i shpalli,
ishte vërtetë,
një këngë çakalli.

Duartrokitje
kjo këngë mori
por cjapi plak,
gjuhën e nxori,
nuk qe ashtu,
kjo histori,
çdo gjë çakenjtë,
e quajnë lavdi.

Por teksi i saj,
ishte shkruar,
nga një majmun,
i internuar,
rraca majmunëve,
e kishte larguar,
për gazetar
kishte studjuar.

Dhe mbas kësaj,
del korbi i zi,
këndon një këngë,
me çifteli,
këndon i qetë,
me zë të çjerrë,
por një çmim,
kjo këngë e merr.

Disa për këtë,
nuk qenë dakort,
por pastaj,
e hodhën në short,
dhe për një pikë,
e fitoj,
sepse kali,
abstenoj.

Mbas kësaj,
të gjithë sa qenë,
menjëherë,
frymarrjen prenë,
se po këndonin,
dyshe-dyshe,
dymbëdhjetë çifte,
dallandyshe,
kishin ardhur,
nga emigrimi,
të gjithë qanë,
nga mallngjimi.

E gjithë juria,
i ngritë nga gëzimi,
pastaj i dhanë,
fletë-lavdërimi,
se ishte këngë,
nga kurbeti,
por dhe lejleku,
duke qarë mbeti.

Nga që kjo këngë,
shumë pikë
kish marrë,
del dhe kaprollja
duke qarë,
në sytë e saj,
që derdhnin lotë,
Ishte prekur,
s’përmbahej dot.

Dhe ashtu
me sytë me lot,
ngadalë po flet,
edhe po thotë,
që në skenë,
do këndojnë tani,
cjapi plakë,
me një bri.

Por cjapi plak,
Shumë i njohur ish,
dhe me famë,
për këngë dhishë,
këngë të vjetra,
folklorike,
si balada,
historike,

Edhe kjo këngë,
shumë mirë u prit,
por më shumë
nga cjepët e dhitë,
ndërsa ujqërit,
në heshtje rrinë,
e dinë mirë,
gjithë historinë,

Po këndonin,
të gjithë me radhë,
del pas pak,
lejleku i bardhë,
mbas këtij,
këndoj laraska,
zë të çjerrë,
dhe ajo paska,
por kënga e saj,
gjithë laraskat,
i bëri të qajë.

Iku dhe nata,
por su kuptua,
pagjumësia,
u harrua,
po vazhdonin,
deri n’mëngjes,
këngëtari i fundit,
qe një këndes,

Dhe kënga e tij,
qe këngë zgjimi,
por qe ndryshuar,
në këngë vajtimi,
këndezi vetë,
e kishte bërë,
duke e shkruar,
një muaj të tërë,

Kjo kish ndodhur,
tre muaj më parë,
kur nga një pulë,
ishte ndarë,
dhe s’e harroi dot
dashurinë e parë,
ndërsa jurinë,
duke e pritur,
më shumë se gjysma,
kishin ikur,

III

Kjo natë e parë,
kështu u mbyll,
një festë e madhe,
këtu në pyll,
në lëndinë,
kishte rënë pak vesë,
por,
për të gjithë,
qe një sukses,
keq të flisnin,
s’kishin fjalë,
kështu s’qe bërë,
ndonjë festival.

Por,
dhe natë e dytë,
filloj për mbarë,
se po këndonte,
çifti gomar,
por jo ai,
me disqe ari,
ky qe tjetër,
rracë gomari.

Se ishte pak,
nga një rracë tjetër,
kish qenë dikur,
histori e vjetër,
por edhe vetë ai,
e pranon
me krenari,
se ashtu me pak fjalë,
me nënë gomare,
dhe babain kal.

Por zëri i tij,
si zë shpelle ngjan,
dhe një gomare,
këngën ja mban,
bënin iso,
dhe dy tre të tjerë,
me zë të lehtë,
sikur frynte erë.

Dhe u pëlqya,
kjo këngë nga gjelat,
por më shumë,
mushkat dhe pelat,
ndërsa juria,
në këmbë u ngritë,
duke e vlerësuar,
më disa pikë.

Mbas çiftit gomar,
një tjetër vjen,
me një kitarë,
hynë në skenë,
shumë e ka pritur
këtë natë,
është pelikani,
sqepgjatë,

E shoqëronte,
me një mantel,
pelikania kaçurrelë,
është e veshur,
në ngjyrë gri,
por që të dy,
janë çifti i ri,

Këndojnë bashkë
për disa vjetë,
kanë studiuar,
n’universitet,
me peshk e ngjala,
nëpër kënetë,
këngë e tyre,
bëri shumë bujë,
me teks të shkruar,
poshtë nën ujë.

Një rrymë e re,
që quhet ” rrep,”
por që këndohet,
vetëm me sqep,
është për shpezët,
që këndojnë bashkë,
dhe s’këndohet,
me dhëmbët jashtë,

Shumë fjalë të mira,
për ata u thanë,
diplomë nderi,
të dyve u dhanë,
por juria,
pikë së pari,
propozoj,
për një diskë ari.

Pasi këndoi
dhe rosaku çal,
nisi dielli
që të dal,
mbi një pemë
lajmëroi këndezi,
se qe gdhirë,
kish ardh mëngëzi,

Një natë e tërë,
kishte kaluar,
por asnjë,
se kish kuptuar,
Një nga një
u larguan vetë,
për të ardhur,
në natën e tretë.

lll

U fol shumë,
dhe bëri jehonë,
nëpër radio,
dhe televizion,
se kishin ardhur,
për ta parë,
telekronistë,
dhe gazetarë.

Qe i pari,
ky festival,
prandaj flitej,
në kafene,
e çdo lokal,
do të vazhdohej,
kjo si traditë,
që të bëhej,
për çdo vitë.

Kështu,
s’kishin qenë,
asnjëherë,
banorët e pyllit,
gjithë shend e verë,
nëpër pyll
jetonin të qetë,
jo si dikur,
para qindra vjetë.

Bota e pyllit,
ndryshim kish bërë,
në paqe jetonin,
ashtu të tërë,
por qindra vjet
kishin kaluar,
kur me njëri-tjetrin,
patën luftuar.

Me padurim,
por dhe të qetë,
po e prisnin,
natën e tretë,
shumë këngëtarë,
kishin kënduar,
por,
do të këndonin,
edhe të ftuar.

Pa dallim,
të bardhë e të zinj,
këngëtarë të vjetër,
por edhe të rinj,
Shumë talente,
ishin zbuluar,
ndoshta më parë,
s’kishin kënduar.

Por ky festival,
i bëri bashkë,
që të gjithë,
shpendë dhe kafshë,
por e lehtë
kjo gjë nuk qe,
që të vinte,
kjo kohë e re,

Dhe shpejt mbrëmja,
vjen për çudi,
kur hapen portat,
panë mbrekulli,
në gjithë lëndinën,
ndriçuar tablloja,
nga dymbëdhjetë mijë,
xixëllonja.

Qe kohë e gjatë,
duke stërvitur,
mbi tre muaj,
që e kishin pritur,
qenë lajmëruar,
për këtë ngjarje,
të madhe,
për festivalin,
në livadhe.

Përmbi lëndinë,
si dritë yjesh
dymbëdhjetë mijë,
xixëllonja pyjesh,
dhe të gjithë,
mbetën pa fjalë,
kur hëna e plotë,
doli mbi mal.

Mos ndoshta hëna,
e dinte vallë,
që po ndodhte,
diçka e rrallë,?
Por edhe hëna,
e ftuar qe,
që të ndriçonte,
këtë botë të re.

Një botë e pastër,
në pyll kish lindur,
të gjithë së bashku,
ishin të bindur,
se në paqe,
dhe miqësi,
hiqen barriera
edhe kufi.

Dhe ra daullja,
nga ariu i madh,
të gjithë në heshtje,
nëpër livadh,
sepse po ngjiten
në skenë aty,
pesëdhjetë bretkosa,
në çift,
dy nga dy.

Dhe këngë e tyre,
filloj e qetë,
jo siç këndonin,
nëpër kënetë,
por disa shkallë,
më lart qëndronin,
sa duartrokitjet,
nuk po pushonin,

U përqëndrua,
edhe juria,
se u ngritë në këmbë,
foli dhe dhija,
kësaj kënge;- tha ajo,
-nuk i ikën shija,
-sa unë çdo mbrëmje
kur rri në shtëpi,
e dëgjoj me ëndje
dhe kënaqësi.

Dhe u vlerësua,
pa ndërmjetsi,
nuk ishte këngë,
por një sinfoni,
U larguan bretkosat,
ashtu rëndë-rëndë,
s’ishin pak,
por dyqind këmbë.

Dhe pas pak,
u prish qetësia,
kur del në skenë,
dy kecërit e dhija,
qe një baladë,
një këngë e vjetër,
ku flitej;
– për një dhi,
me dy kecër,

Por dhe heshtja,
në mes u këput,
kur panë cjapin,
me lahutë,
e shoqëronte,
mjekërbardhi,
ishte pa sy,
të gjithë sa ishin,
po qanin aty,

Dhe duartrokitjet,
pa ndërprerë qenë,
u tronditën
të gjithë në skenë,
kish dal dhe hëna,
si përherë,
atë çast u duk,
sikur do t’bjerë.
se u trondit,
si një tërmet,
por cjapi mjekrosh,
dot nuk flet,

U ngrit në këmbë
dhe me dorë kërkoi,
dy kecërit e dhinë,
dhe i përqafoi.
u larguan ashtu,
dalëngadalë,
duke i lënë,
të gjithë pa fjalë.

Ndërsa juria,
më s’po dëgjonin,
por njëri-tjetrin,
në sy shikonin,
dhe kur nga ngjokset,
një ” oh ” shpërthen,
dyzetë thëllëzat,
në skenë i gjenë,
e kanë marrë,
vallen shtruar,
me një ritëm,
duke kënduar.

Dhe s’kish aty,
gjë më të bukur,
se dyzetat thëllëzat,
belë këputur,
veshur të gjitha,
fustan me cirka,
siç janë thëllëza,
me pika-pika.

Por kënga e tyre,
këngë dashurie,
me sqepin të kuq,
sytë gurabije,
dhe që të gjitha,
me një gojë,
këndonin këngën;
-Dale moj,
thëllëzë moj,

Me një xhufkë,
sipër mbi kokë,
të gjithë i shohin
me habi,
si kukulla dukeshin,
derdhur n’allçi,
dhe nga juria,
u kërkua,
por cili qe,
nuk u dëgjua,
dikush aty
që foli i pari,
të gjithë qenë dakort,
për një disk ari.

Qe këngë e bukur,
se shumë e kërkuar,
në televizion,
dy herë filmuar,
talente të rralla,
nëpër pyll i gjenë,
por, u erdhi keq,
që bilbilat s’qenë,

Mbas thëllëzave,
në skenë erdhën,
dyzetë gjinkalla,
si shi u derdhën,
dhe kënduam
me qetësi,
një këngë të lehtë,
” fryn veri,
moj fryn veri.”

Këtë këngë,
këndonin përherë,
jo në dimër
por në verë,
e këndonin
ditë dhe natë,
kjo për gjinkallat,
qe histori e gjatë,

Por kanë treguar
kështu në përrallat,
se kanë plasur
duke kënduar
të gjitha gjinkallat,
nga që e ëma
i kish mallkuar
dikur,
se i pati thirrur
kur kish qenë sëmurë.

Këngë e dhimbëshme,
porsi përrallat,
e kënduar e qetë,
nga gjinkallat.
por u vlerësua,
teksi më shumë,
e kishte shkruar,
gazetari majmun.

Pastaj dhe të tjerë,
dolën të këndonin,
duartrokitjet,
nuk po pushonin,
doli këndoj,
dhe një ujk i vjetër,
po ashtu,
dhe njëzetë ketër,

Kënduan
dhe dymbëdhjetë pula,
me një gjel,
të hipura të gjitha,
mbi një tel,
një këngë e rrallë,
nga një fabul,
kjo qe marr
e shkruar si përrallë,
të gjitha dhelprat,
se pritën mirë,
por që ta kuptoje,
s’qe e vështirë.

Sepse teksi,
i shkruar siç ishte,
një mesazh të qartë,
e kishte,
Pastaj,
sipas radhës,
i erdhi të këndonte,
edhe pulëbardhës,
por gjithashtu,
nuk mungoi,
në skenë u ngjit,
edhe palloi.

Por kënga e tij,
s’qe kushedi,
por kostumi i veshur,
qe një mbrekulli.
me ato pendë,
si kristale,
s’ishin të lyera,
por natyrale.
dhe për kostumin,
të bukur që kish,
i dhanë medalje,
natyrisht.

Aty kur mbrëmja
po mbaronte,
ishte ftuar
që të këndonte
edhe një qëngjë,
i bardhë si borë,
që po studionte,
në konservator,

Ishte një këngë,
që e kish bërë vetë,
dhe e shoqëronte,
me klarinet
kur po këndonte,
be, be, be,
të gjithë ujqit
një panik i ze,
Por kur ai tha;
-të gjitha kafshët,
janë të mirë,
edhe ujqërit,
s’janë më egërsirë.

Në këtë çast,
të gjithë bashkë,
u ngritën n’këmbë,
shpendë dhe kafshë,
duartrokitje të pafund,
sa e gjithë lëndina,
u lëkund,
dhe kësaj këngë,
u dha çmimi i parë,
dhe një disk,
vetëm në në ar.

Por e veçanta,
dhe madhështor,
kur ngjiten në skenë,
dyzetë deshët,
me këmborë,
qe më shumë,
se fantastike,
sepse kënduan
një këngë biblike.

Tingujt e saj,
nga shekujt vinin,
të dyzetë deshët,
këmborëve u binin,
me zë të trashë,
sa pylli gjëmon,
s’ngjanin,
më si deshë
por, dyzetë demon.

Me leshra të gjata,
që në tokë takonin,
ruanin traditën,
por edhe zakonin,
që kur ndesheshin,
dikur,
ballë e përballë,
njëri prej tyre,
s’mbetej më i gjallë.

Ishte një këngë,
e lashtë,
me traditë,
u pëlqya më shumë,
nga delet e dhitë,
dhe këmborët në qafë,
si mbanin përherë,
se do i merrnin,
me radhë,
dyzetë deshë të tjerë.

Dhe kjo këngë,
nga juria
u vlerësua pa diskutim,
gjithashtu u mendua,
për ndonjë çmim,
po i vinte fundi
edhe natën së tretë,
kur prezantuesja,
del edhe flet.

-Një këngëtare e bukur,
tani vjen,- ajo tha,
por kanarina del vetë,
të flasi më se la,
bukuria e saj,
gjithë lëndinën mahniti,
ndërsa hëna,
mbi lëndinë zbriti,
edhe xixëllonjat,
si xixa aty ranë,
ndërsa kanarina,
këndon edhe qanë.

Qanë nga kënga
nga emocionet që kish,
kishte qenë robinë
tani e lirë ish.
gjithë shpendët
dhe kafshët,
në dorë xIxën mbanin,
dhe ashtu së bashku,
këndonin dhe qanin.

Ishte kënga e fundit,
dhe skena u mbush plot,
këndonin dhe qanin,
të gjithë me lot,
vazhdoi kështu,
më shumë se një orë,
këndonin një nga një,
por dhe kor.

Dhe kur daullja,
ra përsëri,
të gjithë mbajtën frymën
dhe ranë në qetësi,
Del juria në skenë
ngadalë një nga një,
të gjithë po prisnin,
pa bërë asnjë zë.

Foli më shumë,
kryetari i jurisë,
duke falënderuar më parë
të zotët e shtëpisë,
si për zakon ashtu,
një nga një miqtë,
e të ftuarit gjithashtu,

U dhanë për të gjithë
diploma edhe çmime,
dhe çdo këngëtari,
fletë-lavdërime,
u bënë disqe,
falas u shpërndanë,
” FESTIVALI I PARË “
firmën aty mbanë,
kështu si filloj,
do bëhet çdo vitë,
dhe do mbetet në pyll,
si një traditë.

IV

E mbarova përrallën
në fund kështu,
me nipin dhe mbesën,
të ulur në gju,
Emily dhe Eiden,
më përqafuan shumë,
dhe ikën që të dy,
për të fjetur gjumë,
-natën e mirë gjyshi,
që të dy më thanë,
-natën e mirë ju thashë;
-gjyshi ju ka xhan.

11 tetor 2021…

About Post Author