Thanas Medi
FLLAD DASHURIE
tregim
Mjaftoi befasimi i asaj dite, kur Lina erdhi me vonesë në mësim, për ta parë krejt ndryshe nga herët e tjera. Për tu tronditur, sapo ajo hapi derën e klasës dhe ngeli te pragu pa ditur nga t’ia mbajë. E stepur sidomos, nga një “Uauu!” e fortë adhurimi, shprehur më së shumti prej djemve dhe vajzave të qytetit. Të cilëve do doja tu bashkohesha edhe vetë, por s’më la një si pështjellim a kacafytje ndjesish. Aq sa u tremba, aq dhe u trimërova. Sa u shushata, aq dhe u ringjalla. Vërtet mu mek zemra, por më lëvoi dhe gjak i nxehtë në damarë.
Shkaku s’qe tjetër, veçse Lina. Ndryshimi i saj i menjëhershëm, brenda natës. Natës së kaluar. Lina nuk qe më ajo e djeshmja, kishte kapërcyer ylberin dhe ishte rritur. Nga vajzë ishte bërë grua. Pa dyshim, më e bukura e klasës, maturës, të katërtës A që ishim duke përfunduar. Ndoshta dhe e gjithë gjimnazit a liceut të famshëm të qytetit, që e ndiqnim prej katër vjetësh duke zbritur nga fshati me këmbë e kthyer, sapo mbaronte mësimi, po me këmbë. Tetë djem dhe vetëm një vajzë mes nesh, Linën. Që ra shpejt në sy për hire femërore të spikatura, që në vit të parë, veçse atë mëngjes dukej se e kishte tejkaluar veten. Pa u ndrydhur më e me një hijeshi të pazakontë, sikur i pat ndodhur diçka tepër shkundulluese. Për ta bërë një tetëmbëdhjetë vjeçare më rrezatuese. Më të pjekur, më fine, më misterioze, më joshëse, më provokuese. Me gjokse më të kërcyer, gushë më fërfëritëse, sy më ëndërrimtarë, buzë më tundonjëse. Ndaj së cilës askush s’mund të mbetej i pangacmuar. S’ngeli as mësuesi disi tuaf i gjeografisë, që sepse iu shkrep të flasë për vullkanet, Vezuvin, që besohej se kishte heshtur përgjithmonë. Atij i ndritën sytë e iu drodh zëri, kur i tha Linës të ulej në vendin e saj. U squll dhe ai përballë magjisë së bukurisë.
Por të magjepsurit e mëdhenj qemë ne, shokët dhe shoqet e saj të klasës. Të dyja grupet që e dominonin atë: qytetarët dhe fshatarët. Siç na thërrisnin miqësisht e jo me pak shpoti ata të qytetit, ne që vinim nga krahina përkarshi. Mu përballë qytetit, nga fshati më i madh e më në qendër të saj, rrëzë malit të lartë e hijerëndë. Na ngjitën atë nofkë ndoshta se bënim dallimin. Futeshim përherë me dy minuta vonesë në orën e parë të mësimit, të gjithë bashkë. Të zhurmshëm, të lodhur, të dërsitur, këpucë pluhurosur. Por edhe se na zinte turpi kur na vinin prindërit në shkollë, sikur kërkonim një vrimë ku t’i fusnim, meqë mbanin veshjen e përditshme dhe flisnin me zë të lartë korridoreve të gjimnazit. Apo se u ngelej hatri ngaqë ishim më të mirë se ata në mësime dhe, si për të vënë në vend krenarinë e plagosur të qytetarit, na quanin ne ashtu. Duke hedhur edhe ndonjë mufkë tjetër, thënë si në mes tyre më tepër, se ishim mbrapa nga bota. Të pazhvilluar, qullashë. Dinim vetëm të rrinim ngulur mbi libra e s’kishim haber nga jeta. Nga dashuria, nga femrat, jo më kot skuqeshim kur flisnim me vajzat.
S’di sa më shkonte për shtat kjo e fundit, por di se skuqesha e zverdhesha tani. Tani që Lina mu ul në krahë e transformuar. Gati e panjohur. Sikur s’qe ajo që i ruaja gjithmonë vendin në bangë. E unë s’isha nga një fshat me atë, shoku i saj i klasës që në fillore. Gjendja ime e tanishme, me ngjyrat që i linin vendin njëra-tjetrës në fytyrë, patjetër se vinte edhe nga zbulimi që bëra sapo Lina u shfaq te pragu ashtu siç nuk e prisja. Besova menjëherë, se ndryshimi i saj mbresëlënës kish lidhje të drejtpërdrejtë me mua. Për hatrin tim ishte bërë më e magjishme se kurrë, se më donte. Se ishte e dashuruar me mua dhe, atë zjarrmi shpirti e zemre, s’mund ta mbante më brenda kornizës së vjetër. Nga ana tjetër, më jepte një sinjal zgjimi, të tundesha nga vendi, të bëja diçka, nëse s’doja që të ishte fati i ndonjë tjetri. Duke qenë e sigurtë se e doja, se digjesha e përvëlohesha në heshtje për atë, por s’kisha këllqe t’ia thoshja. Vuaja pjekjen e vonuar, siç thuhej për meshkujt, ndryshe nga femrat që qenë më të shkathta. Dhe më keq akoma po të ishe fshatar, një gjë më shumë e dinin ata të qytetit, ndryshe s’na quanin “qullashë”.
Vendosa t’i hapem Linës pa humbur më kohë, që atë ditë, veç pa e patur të qartë si do ta bëja këtë. Skenarë të larmishëm më shkonin nëpër mend, si zaje lumi që rrëshqasin gjithmonë e s’mundesh kurrsesi t’i zotërosh. Kur duhej të nxitoja, se gati qenë të tjerët, djemve të qytetit u lëshonte goja lëng për Linën. Mësuesi i la vullkanet dhe po shihte tej dritares çatitë një mbi një të banesave të gurta, kurse ata nuk i’a ndanin sytë asaj që ishte vetëm e imja dhe e askujt tjetri në botë. Linës, që u shqetësua, se më erdhi më pranë e mu ankua:
– Vaso, ç’i gjeti këta që më shohin kështu, sikur s’më njohin?! Edhe ti, më keq akoma, ajo që isha jam.
“Nuk je ajo që ishe, mërmërita mbytur, nuk je!”
– Çfarë the?!
– Asgjë, asgjë! Pse erdhe me kaq vonesë sot?! Të prita te “Kroi me kube”, por s’dukeshe të vije dhe ika.
– Isha te motra, – zëri iu shua e ma shmangu vështrimin, si të strukte mbrapa qerpikëve një të fshehtë drithëronjëse, për të cilën s’duhej të mësonte askush, – fjeta tek ajo mbrëmë.
Lina më fliste gjithmonë për të motrën, martuar dy fshatra më tutje tonit, kish vazhdimisht merakun e saj, se qe shëndet ligë. Më tregonte gjithçka, “Kur flas me ty, sikur çlirohem”, më përbetohej përherë, ndërsa tani sikur mbante një mister nën mëngë. Një të fshehtë që duhej të mbetej vetëm brenda vetes. E që ish si pa lidhje me përkujdesjen a dhimbjen ndaj së motrës. Ish tretur dhimbja, i’a kish lënë vendin gëzimit. Ëndrrave të ndritshme, që i zbrisnin në shpirt si muzikë e ëmbël.
Ishte si t’i prekja tingujt e asaj muzike që, aqsa ngazëllenin zemrën e Linës, aq lumturonin dhe timen. Gjë që dëshmonte se ne duheshim, digjeshim për njëri-tjetrin. Se ndoshta ishim dashur që në krye të herës, që në tetëvjeçare, për të mbritur në çastin e tanishëm, kur Linës i duhej të më shkundëte. Të zgjonte a t’i jepte udhë një si zjarrmie vullkani brenda meje. Të cilit i vuri xixën krejt pa ditur, një nga vajzat e bangës mbrapa nesh. Gjeti rastin në kohën që binte zilja e mbarimit të orës së parë, të zgjatej mbi supin e Linës e t’i thotë:
– Po ti moj xhane, ç’llamburit kështu, mos ke rënë në dashuri?!
Nuk di si reagoi Lina, di vetëm se më përpiu menjëherë një llavë që përvëlonte e s’kishte të shuar. Që sa vente e shtohej, më shtyu të nxjerrë letër të bardhë nga çanta, të shkruaja ç’më ziente në kokë. Duke u dhënë fund kështu dhe dilemave që më mundonin, rreth asaj se si t’i hapesha Linës. Pa dashur të di ç’bëhej rrotull meje e cila ishte lënda e radhës, as se mos më çonte mësuesi në dërrasën e zezë, iu dorëzova totalisht hobit tim të kohëve të fundit. Atij të shkrimit të vjershave, për të cilin nuk dinte askush. As Lina, meqë e mbaja për sekretin më të vyer hë për hë, sepse nuk doja të talleshin shokët me zhgaravinat e mia.
Diçka kuptoi Lina, ndërkohë, se më pyeti “Çfarë shkruan?!”, duke më qëlluar butë me bërrylin e dorës, por nuk e hapa gojën. Ngutesha të mbaroja sa më parë dhe, kur të qe duke rënë zilja e fundit, t’ia jepja në dorë a t’ia ngjeshja mes librave. Ia arrita qëllimit, më doli një vjershë goxha e gjatë, titulli: “Vezuvi u zgjua”. Mund të çorientohej Lina fillimisht, por në mbyllje do t’i bëhej gjithçka mëse e qartë. Vezuvi që shpërtheu rishtas s’qe tjetër, veçse unë. Unë që përvëlohesha nga dashuria për atë. E që gjendesha në çdo gërmë, në çdo fjalë. Në çdo varg që, edhe pa e thënë, këlthiste me të madhe, “Të dua Lina!”.
Ia dhashë në kohën e duhur, ia lashë mes librave, pa harruar t’i them zëshuar, “Këtë shkruaja, këtu e ke.” Duke shtuar edhe se atë ditë do ikja më shpejt, më kish dalë një punë e nxitoja. Shkarazi pashë një grimasë të dukshme habie në fytyrën e saj dhe shpejtova të dalë i pari nga klasa, sapo rreshti zilja e fundit. Në ankth se mos ndonjë nga djemtë e qytetit më tregonte me gisht: “Po ia mbath Vasil Pllaka, ka rënë brenda me Linën dhe trembet t’i thotë hapur të dua!”
Shkallët e jashtme të shkollës i zbrita si furtunë. Dhe po si furtunë u lëshova më të poshtë sokaqeve me kalldrëm. Shpejt e lashë mbrapa qytetin, kalova Urën e Lumit që mezi gjallonte nën shelgje, i dola matanë fushës së pafund me të mbjella dhe mora rrugën tonë të përditshme të kthimit në shtëpi. Që ngjitej e përdridhej nëpër përrenj e kurrize kodrash të ulta, pas të cilave shfaqeshin arat ku punonin burrat e gratë e fshatit e ky vetë i ngujuar në këmbët e malit.
Atë rrugë zakonisht e bëja në shoqërinë e Linës. Sesi ndodhte dhe ne të dy ngeleshim gjithmonë mbrapa të tjerëve. Shokët tanë nxitonin para, i qepeshin ndonjë lepuri a dhelpre, kurse unë me Linën diçka do gjenim t’i thoshim njëri-tjetrit. “Sesi janë këta, si të krisur; më çelte zemrën Lina; vetëm me ty merrem vesh.” Atë vit sidomos, qëkur filluam maturën, do qemë të pandarë. Flisnim pak për mësimet dhe i linim shpejt, si të na cukste shumë më tepër diçka tjetër. Diçka që i vinim rrotull e s’guxonim ta përmendnim. Që Lina i rrinte më larg se, bënte-ç’bënte, i rikthehej shqetësimit të njohur për të motrën shëndet ligë. Gjë që mua s’më pëlqente aspak dhe ropatesha ta nxjerrë nga ajo hulli. Ta shtyja drejt asaj që s’guxonim ta zinim në gojë: dashurisë. Dashurisë në përgjithësi, me shpresën se pak nga pak do arrinim tek e jona. E që mua të paktën, si ta kishte përmendur Lina me hirin e saj të paparë, atë ditë e gjeti shtegun të vërshojë përjashta. Qoftë dhe përmes një vjershe mbushur zhgaravina, të cilën Lina me siguri që ishte duke e lexuar kushedi për të satën herë dhe fluturonte nga gëzimi.
Siç fluturoja dhe unë rrugë e pa rrugë, duke qenë krenar me hapin madhor që sapo kisha hedhur. Një fitore ende të turbullt e që s’dija saktësisht ç’emër t’i vija, por që më mjaftonte për të qenë i lumtur. Për të mos ditur ku shkelja, gëzuar diellit që ndriste më shumë, shtigjeve që shndërroheshin në bulevarde, ëndrrave që preknin qiellin, luleve që çelnin në të çara shkëmbinjsh të thatë e kundërmonin fllad dashurie. Duke e bërë gjithçka më të këndshme e, pikërisht për këtë, duhej të ndaleshe. Mos nxitoje, për ta shijuar më gjatë. Më tepër..
Vonë u gjenda në hyrje të fshatit, bashkë me muzgun që i ngjante purpurit në fytyrën e Linës, kur shoqja mbrapa nesh e pyeti mos kishte rënë në dashuri. U ktheva për pak te Kroi me Kube e tre sylynjarë, sa t’i hidhja një grusht ujë fytyrës, të zbusja të nxehtin e parakohshëm të atij fillim Maji. Mu desh të pres, se këtë qenë duke e bërë dy vajza të reja, të sapo kthyera nga punët në fushë. Pllaquriseshin me nge, s’u pushonte goja e as doja të dija ç”llomotisnin, derisa u bëra sy e vesh meqë përmendën ndërkaq, një emër të njohur. Shumë të njohur..
– Iku dhe Lina e bukur, i ka rregulluar telat me një djalë të mirë, ia gjeti e motra…
Mu errësua bota, më lanë gjunjët, zgjata dorën si të kapem diku për të mos rënë shakull përdhe. Kthyen kokën ato të fushës, “Ç’pati ky, dëgjova në të humbur, mos i ra të fikët?!”..
