Fragment nga romani :”Feniks”-Brixhilda Dede


Brixhilda Dede

Betohem sa të jem në jetë të të bëj të lumtur.

Ajo fytyrë e brengosur, ai shpirt i vrarë që pashë dije, të mbetet kujtim i tretur si dallgët kur shkumbojnë me forcë në bregdet e fshihen poreve të rërës së nxehtë.

Ndarjen tonë e kisha marë vendim, megjithëse dashuria akoma më vlonte në zemër.

Gjithçka ndryshoi formë e përmasa parë pamjen tënde, hëngra veten me dhëmbë duke thënë përse?!

Shpëto me sa mundesh njeriun që do nga rreziku i kanosur.

Çmendem lumturie kur ti qesh, gjallërohesh, je vetvetja.

Zoti të pasuroftë shpirtin me dritë e të ushqeftë ditët me melhem dashurie.

Kur gjërat nisen për mirë e nuk bëhen me paramendim, janë hyjnore.

Të them të drejtën kërkova, gërmova deri në fund të arkës së Noas dhe në fund kuptova se dashurinë e kisha kaq pranë e nuk e shihja.

Ti, e vetmja dashuri, ëngjëlli im mbrojtës.

=Le të bien të gjitha rrufetë e Zeusit mbi mua.

Dhe ferrin e Dantes në rathin e 6 e duroj.

Kërkoj e vetëm kërkoj ty të të dua.

Veç mazës mish e kocka dhe shpirtin e përvojtur po të dhuroj.

Meri e bëji ç’ ka zemra të dojë.

Prej kohësh shihja në gri, tani shikimi im po vjen plotësisht.

=Ti mi kishe sjellë prej kohësh ngjyrat e dashur.

Brixhilda Dede @=2023

Mund të jetë një imazh i 1 person dhe duke buzëqeshur

Të gjitha reagimet:

132Brixhilda Dede, Llesh Gjoka dhe 130 të tjerë