Gina Kapaj Xhaferaj:Nata e largimit


Nata e largimit

Atë natë ishte një mërzi e pamatw në sytë e mi

Lotë s’pushuan në momentin që u largove

u bë një boshllëk e më erdhi Brenda një sëkëlldi

sikur isha bërë një gjethe mes shqote.

Menjëherë kokën ktheva mbrapa e hutuar

Pashë gjithë rrugët nga erdhe dhe nga ike

Të gjithë udhët të tëra sikur ishin errësuar

Nga sytë nuk shihja asnjë që shkonte e vinte

I mbaja në dorë t’i jepja dy trëndafilë

Por ndarja është me vdekje shpirti njësoj

Bëhet fole e trishtimeve dhe e sëkëlldisë.

Askush nuk të hy në sy kudo në botë

Dhe qielli u errësua për mërzinë që mora

Filloi një erë të frynte në dete e brigje

Asgjë nuk shihja në dritën që shikoja

Hënës i iku ndriçimi, retë u mblodhën mes qiejve

Vetja m’u duk mëkatare më e madhe

Pa patur më të voglin gabim në këtë jetë

As hojet e mjaltit si shihja në male

që bletët punëtore ma kishin sjellë.

Më vinin vërdallë më shikonin në sy

Yjet të gjithë me mua u bashkuan

Se më njihnin kur dilnim bashkë të dy

Më panë vetëm e me të shpejtë m’u afruan

E desha si askënd tjetër në botë

Por ah, ai s’e pa e s’e kuptoi kurrë

Gina Kapaj Xhaferaj

About Post Author