Gladiola Jorbus-Po mpaken rrokaqiejt


Po mpaken rrokaqiejt

Nata bëhej e bruztë

mbi rrokaqiejt që i largoheshin tokës.

Koha segmentohej në fragmente.

E njerëzit rendnin pas ëndrrave të thyera.

Përtej nesh, në kufijtë e qenies,

fryma e natës shtrihej…

mbi trupat që jehonin trishtim.

Derdheshin gllënjkat e lotëve,

në shtratin e ndërtuar me dru bardhajkë.

Gjuhët e flakës së dashurisë

belbëzonin lamtumirën e fundit.

Nën rrokaqiejt që mpakeshin nga dëshpërimi.

Bardhajkë – Dru i kalbur në ngjyrë të bardheme, që thërrmohet lehtë.

About Post Author