Gladiola Jorbus-Vjeshta


Vjeshta

E përgjoj vjeshtën

kur gjethet i shtrin, mbi trupin e saj.

Mugujt braktisin pemët.

Zogjtë cicërijnë lamtumirë.

Tingujt e natës zgjaten.

Dhe të panjohurit

struken në dashuritë digjitale.

E shpirti nuk ndihet i vetmuar

si një degë e thatë,

e zhveshur, pa gjethe.

Vjeshtë, vjeshtë, vjeshtë…

Ëndrrat kundërmojnë aromën tënde.

Ditët e heshtura, monotone,

numërojnë rrezet e fundit të hënës

që pjalmojnë begonjat.

Qenia ime lehtas ecën

mbi hijet e së shkuarës.

Diku fryma ndalet

që të puthë një lot.

About Post Author