Gruaja shqiptare-Liljana Ndoni


Liljana Ndoni

Gruaja shqiptare…

– Më pyesin, si janë femrat shqiptare, duan ta dinë!?

– Së fundmi kemi vizituar Shqipërinë

Vend i bukur,e gjithçka në zhvillim,

-Për çudi ,nëpër kafenet ka vetëm burra dhe zyrtarë,

Gruan shqiptarje nuk na e zuri syri kurrë farë. ?!.

– Në doni të mësoni, do t’ju tregoj pak unë..

Hyjnitë e lashtësisë e të bukura shumë ,

Të brishtëta si Teuta dhe si Dea dhe Artenisë janë..

Të qënërit grua në Shqipri qanë vetveten, mbartë një mëkat që kur lindja e tundë..

Një ankth i vazhdueshëm ekzistencë e pa fundë..

Që ndër kohët e lashta, por edhe në ditët e sotme e mundë…

Gruaja që bëri njëmijë beteja për lirin nuk u ngut,

Guzimtaret që lënë te pragu dhunën e të ligut,

Burrneshat e veriut dhe kapedanet e jugut..

Kur lind një djalë, gëzojë oshëtijnë saze e shtien pushkë,

Vajzen në heshtje e përjetojnë se ka lindur për të punuar si mushkë.

– Mjerë ti, o e shkretë që dole vajzë,

je derë e huaj, nënshtroju fatit dhe puno,

-Këtu nuk ke më as pjesë, as vend, as emër,

– Opinionin se mbajmë dotë na vjen zorë e mos na rëndo.!!

Thoshte nëna vajtonte fatin, qanin edhe ferrat e gardhit,

– Oh moj bijë, nga një furrë buke delë dhe nga një bukë e djegur,

Ndaj, qëndro me shpatulla murit je pastrehë, në pikë të hallit.,

Ndaj mos e hap gojën, qëndro e fortë dhe e heshtur..!!. .

E rrahën…e flliqën…e braktisën …e dëbuan.. e burgosin…

Ndër qindra vjet me Zotin fliste dhe qau me mijra lotë.

Dhe nën shtërngatat ecën e gjenë forcën.

Përballet me shumë vështirësi sado patrializmi ta mposhtë,

Èshtë e gjallë , krenare e qëndron me kembë në tokë,

Nëna, gruaja, motra objekt i diskriminimit të ndërgjegjes së pa shpirtë,

E opinionit që fletë për ta treguar me gishtë.

Të gjorat gra shkojnë ndër arat që pa gdhirë,

Llërë përveshur gjithë barra e punëve në kurris ju është mbirë!

Për vete, nuk njohin manikyrë dhe kremra, por vetëm punë,,

Të e thjeshta të pastërta punetore vetëm ujë dhe sapunë..

Burrat ngihen e shkojnë lokaleve i zenë,,

Bisedojnë për punra të mëdha që vetëm ata i dinë,,

Gjithë botën mbajnë me gojë dhe thashetheme thonë,,

Mbarë e prapë, kohën kafeneve jua dhanë .

Për idealet e partive zjejnë,e zihen, debatojnë si të marrë,

Sa ndonjëherë kthehen në shtëpi me ndonje dru kurrizit të vrarë,

E ikin me bishtin ndër shalë zënë shtratin e shfryjnë me të sharë..

Si njëqind vjet më parë përsëriten të njëjtat fjalë edhe sotë..

Pika që su bie se gratë po’ rrojnë nga moti, në motë ..