Harresë-Donike Rrethej


Donike Rrethej

Tesh t’kam fut n’nji sirtar komodinet , q’i nuk hapi ma,

shkarravis pluhnin mbi të e me gisht shkruej si pa dasht : harres ,

n’nji dhomë ku vjen era , kohë.

Tesh i shkyva tana kujtimet , si copa letrash i zhubrosa ,

e i hodha tej.

Mos prit ma ikjet e kthimet ,

ka veç ikje.

N’nji tjetër stacion tesh silueta jeme ,

asht ndalë.

Due me t’thanë se vetmija kanjiher m’tremb,

m’vetmon ,

e drue kanjiher e edhe ajo m’frigson.

Po ?!

Rruga jeme tesh asht lerg gjithçkaje …

m’trazon e se ti tesh je ai q’i je thjesht udhëtar.

Si unë ,

asgja tjetër ma shumë.

Nji grusht lumni asht kjo jet sod,

nji jetë e mbushun me dhimë , me lot.

E ti ?!

Ti thjesht nji kujtim , nji kalim , nji urë drejt lumnisë q’i jeta ta ban me shijue ,

me ikë e me u largue.

Sod ?!

Po të tham se n’qiellin tem flejn andrrat e reja,

t’nji nate q’i andërroj mos me mbarue ,

se mbrenda zemrës kam paqe ,

e jam kthye ajo Grue ,

e qeshun edhe se jeta sa andrra mi ka tret,

me sa kamxhik m’ka rrahë sa her,

po vedin , at vedin q’i kisha humba e s’dija me e gjet !

e ndesha prep rrugës , i gërsita n’der.

Tesh t’kam futun n’at sirtarin q’i tan kena,

ku lam …

gjithçka s’duem ma ,

gjithçka q’i s’na hyn ma në punë ,

gjithçka koha na e tret avash.

Sod ?!

Nuk mundesh ma me m’pas…

jam kthye n’at Gruen e fortë , n’at mendimin e lasht,

Se nji Grue nuk kërkon lumni ,

( at gëzim duhet me ja dhanë ti ).

Po unë e gjeta mbrenda mejet e kisha pasë,

se lumninë asht e kotë përtej zemrës tonë,me e kërkue ,

diku jasht.

Tesh je i mbyllun n’at sirtarin q’i nuk hapi ma kurrë e s’due me t’pa n’asnji stacion ,ma askun.

Dije se mbi at komodinë n’pluhnin q’i koha kishte mbledhë shkruajta : Fund !