Hëna dhe unë-Vilson Mersinllari


HËNA DHE UNË

————–

Hëna”vallzonte” sipër,lart në qiell

unë rashë të flija,shtrirë në krevat

dukej sikur lundronte,në ujin e kthjellët

unë me kokën në jastëkt,nuk bëja rehat.

Nga xhamat e dritares,Hënën vështroja

dhe sytë mundohesha,ti mbyllja me zor

më dukeshe dhe mua,sikur në atë ujë notoja

sikur pranë i afrohesha,si ndonjë metoor.

Ajo mu afrua,sipër mbi dritare

unë dritares perden,menjëherë ja vura

po c’e do se Hëna,ndricoi më shumë

u mundova më kot,dritaren dot se zura.

Më dukej sikur më fliste,mua këtë natë

o njeri,ti çou,shtrirë krevat mos rri

pa shikoje sot,këtë natë kaq të bukur

a nuk është kjo natë,vetë një -poezi-.??