Heshtja ra…Eralda Cuko


Eralda Cuko

Heshtja ra mbi fushë dhe mbuloi

gjelbëroshen me stofin e kafenjtë ku

rri mbuluar shpirti i mardhur se dimri

tashmë është mbuzuar fare pranë tij…

Heshtja ra dhe yjet që ndrinin u zhdukën

papritur në terrin e përgjumur netëve ku

ndihen veç frymëmarrjetë ngadalta që

presin ditën të agojë…

Heshtja ra dhe pas xhamave veshur me

avuj shoh sy kërkues që presin ndoshta

të rrëshkasë një yll për të plotësuar

mijëra dëshira të fshehura e të falisuna …

Heshtja ra dhe mori me vete çka deshi,

madje dhe ëndrrën më të bukur të ruajtur

në kujtesën afatgjatë si diçka të vyer…

Heshtja ra dhe rrëmbeu gjithë harenë

e alegrinë që çelte dikur tok me pranverën

e cila ringjallte hove të papërshkrueshme

sikur çel sythi i parë…

Heshtja ra dhe vodhi befas buzëqeshjen

e hareshme.

Vallë ku e shpuri???

Heshtja ra…

Eralda Cuko