Hijet-Valbona Kolaveri


Valbona Kolaveri

Hijet u zgjatën udhëve

Me kokë të vegjël

E sy të mëdhenj babëzie,

Përndjekin ëndrrat

Në trajektoret e qiejve,

Në hënën e mjelmtë

Kacavirren shpirtrave,

Në muzgje pijnë lotin

Mbi qerpik

E kithët shpojnë

Shikime të qelqëta

Belbëzuese,

T’u rëndojnë qepallave,

Zgjimit të mëngjeseve,

Hijet,

Zvarranikë të së nesërmes,

Kacavjerrë

Kuajve të ndërgjegjes,

Derdhin helm

Të përpijnë

Çtë gjejnë

Pa drojë,

Funksionesh

Marrin e japin

Me dreqër

Pa mburojë,

Shigjeta gjuhësh

Të panjohura

Gjuajnë shtigjeve,

Aty

Ku shtojzovallet

Këndojnë këngë Ajkunash,

E zënë pritë pabesisht

Si judët,

Mbllefosur

Të çakordojnë

Orët e maleve,

T’ua presin ujin krojeve

E t’u thyejnë

Madhështinë maleve,

Duan

Të zgjaten

Në pafundësitë

E të pamundurës,

Por harrojnë

Se nuk mund të maten

Kurrë me diejtë