Ilirian Ali:Muzikanti!


Njeriu nuk e ndërton fatin e vet ,por e pranon atë kur i vjen .Gimi një muzikant ,kompozitor e mësues i talentuar ,i veçantë ,me një temperament tē spikatur i qetë dhe i qeshur e pranoi fatin që i ra në pjesë.E,kujt i ra nē pjesē dhe nuk e pranoi.E vuan edhe sot dhe jeton me fatin e tij.Të dielēn e parë të Tetorit duke shëtitur në qytetin ku emigroi,i mērzitur e me kokën qē më shumë e mbante poshtë si tē mbështetur mbi njërin sup,kaloi pranë një parku të rrethuar me lule dhe nē hyrje të parkut lexoi “Les morts vivent” (Të vdekurit rrojnë) iku pa i kushtuar vemendje dha mbas dhjet metrave,u rikujtua për çka lexoi dhe u kthye përsëri,e lexoi me vemendje përsëri e nuk u besoi syve “Të vdekurit rrojnē”.e lexoi dhe me zë për tē qënë më i sigurt dhe u bind qē s’kishte gabuar. Futet brenda portës dhe çtë shikojē ! Aty brenda ishin vorrezat e qytetit.Si një kopësht me lule,ishin stolisur e zbukuruar ,tē pastra me hapsira mes tyre, me njē planimetri tē shkëlqyer, mendoi se ishte një përrallë ,kaq bukuri i jepnin gjithllojshmëria e luleve atij kopshti.Ecte me hap të lehtē,me kujdes e me frikën mos i zgjonte ata që e dëgjonin posht.Duke kaluar si nē reviste nderi e duke shikuar fotot e atyre qē bēnin gjumin e përjetshem i tërhoqi vemendjen portreti i njē djali të ri qē i ngjasonte birit të tij edhe në moshë edhe në tipare të përafërta.U ndal,

lotët ndêrkohë e kishin gjetur udhën! E shikonte, e shikonte..e, lotët nuk i komandonte dot .U ul aty ,e ledhatoi foton e tij,e puth,i puthi sytë ,ballin e nga ngashërimi dhe nga lotët sikur do ti fluturonte kraharori.Qēndroi përballë ,Gimi i gjallë dhe shëmbëlltyra e djalit të tij të mbetur nē fundin e detit,i vdekur,nga ana tjetër.Filloi të kuvendojë me tē,kuvendon i gjalli me të vdekurin ,tamam si Kostandini me Doruntinën.U çudit ,si ka mundësi kjo ngjajshmëri tha me vehte .-Thonë :” Se çdo njeri ka të ngjajshmin e vet.”- Por i ngajshëmi i djalit tim,paska patur të njëjtin fat ,vetëm se im bir nuk ka një varr akoma, tha me vehte. Gimi sikur u çlirua në shpirt.Tani ai do të vijë këtu çdo javē.-Do të vij si tek biri i im tha me vehte .Dhe ashtu bëri,çdo javë ai me buqeten me lule të freskëta shkonte atje ku prehej Luca (Kështu quhej i ngjajshmi i djalit të tij).Prindrit e Lucës sa herë shkonin nē vorreza tek i biri ,vini re se aty gjenin një buqetë me lule të freskëta e tē bukura.-Si ka mundësi,kush mundet të jetë ,kush i sjell këto lule ,mendonin ata? Dhe vendosēn ,që një ditē tē vëzhgonin ta zbulonin ,kush ja siell këto lule tek varri djalit të tyre ? Dhe ja,më në fund panë një burrë me trup mesatar i dobët,me flok tē rralla e nē ngjyrē gri,mē tepër i thinjur nga fati i tij se sa nga mosha,qē po vendoste lule te djali i tyre. U ul përball portretit të bukur tē Lucës dhe komunikonte me të, sikur tē ishte i gjallë.Ata u afruan,u përshëndetën,u prezantuan dhe filluan ta pyesin se çe lidhte atë burrë me djalin e tyre.Gimi duke i përqafuar e me lot,që nuk i pushonin u tregoi historine e dhimbêshme te 28 Marsit 1997 – Zeusi ,a djalli-tha ai ,kishte urdheruar mbytjen e Katrit të radës nëpërmjet Poseidonit zulmëmadh dhe Anies Sibila dhe mbetēn në fundin e tmerrshëm të detit Tetëdhjet e tre burra ,Gra e fēmijē që kishin marrë rrugën për një jetë më të mirë duke ju prerë ëndrrat e tyre në mes ,aty midis tyre ishte edhe djali im i vetēm, qē ngjan me Yllin tuaj,me Lucën tuaj. Ata nuk u pērmbajtēn dot u prekēn , u përlotēn pēr fatin e djalit tē Gimit ,dhe e mbēshtollēn në gjoksin e tyre me ngashērim .Franco dhe e shoqja shikuan njëri tjetrin në sy pastaj Franco i tha -Ti tani je miku im ,je vëllai im e do të vish me ne nē shtēpinē tonë, do të jetosh me ne – Çfarë pune di të bësh ,vazhdon ta pyes ai ? -Jam mësues muzike,.- Ok i thot Franco,do të vish me ne. I futēn krahun dhe e morē me vehte.Nē shtëpinë e tyre ,nē vliēn e tyre si shtēpi mbreti. Mbas këtij takimi,mbas kësaj dite filloi të ndyshoi edhe jeta e Gimit. Ai i mësoi pjano vajzës së tyre dhe sot ajo është një pjaniste e talentuar, mbaroi Konservatorin dhe u bë një koncertmaestër me emër në atë qytet.A thua ishte shpirti i djalit,që Zoti e thirri si ēngjēllin mbrojtës të babait të tij, dhe e çoi te i ngjajshmi i vet ? Them se po,prandaj pra,unë e tregova historinë e vërtet të muzikantit.

Ilirian Ali:Muzikanti!

Njeriu nuk e ndërton fatin e vet ,por e pranon atë kur i vjen .Gimi një muzikant ,kompozitor e mësues i talentuar ,i veçantë ,me një temperament tē spikatur i qetë dhe i qeshur e pranoi fatin që i ra në pjesë.E,kujt i ra nē pjesē dhe nuk e pranoi.E vuan edhe sot dhe jeton me fatin e tij.Të dielēn e parë të Tetorit duke shëtitur në qytetin ku emigroi,i mērzitur e me kokën qē më shumë e mbante poshtë si tē mbështetur mbi njërin sup,kaloi pranë një parku të rrethuar me lule dhe nē hyrje të parkut lexoi “Les morts vivent” (Të vdekurit rrojnë) iku pa i kushtuar vemendje dha mbas dhjet metrave,u rikujtua për çka lexoi dhe u kthye përsëri,e lexoi me vemendje përsëri e nuk u besoi syve “Të vdekurit rrojnē”.e lexoi dhe me zë për tē qënë më i sigurt dhe u bind qē s’kishte gabuar. Futet brenda portës dhe çtë shikojē ! Aty brenda ishin vorrezat e qytetit.Si një kopësht me lule,ishin stolisur e zbukuruar ,tē pastra me hapsira mes tyre, me njē planimetri tē shkëlqyer, mendoi se ishte një përrallë ,kaq bukuri i jepnin gjithllojshmëria e luleve atij kopshti.Ecte me hap të lehtē,me kujdes e me frikën mos i zgjonte ata që e dëgjonin posht.Duke kaluar si nē reviste nderi e duke shikuar fotot e atyre qē bēnin gjumin e përjetshem i tërhoqi vemendjen portreti i njē djali të ri qē i ngjasonte birit të tij edhe në moshë edhe në tipare të përafërta.U ndal,

lotët ndêrkohë e kishin gjetur udhën! E shikonte, e shikonte..e, lotët nuk i komandonte dot .U ul aty ,e ledhatoi foton e tij,e puth,i puthi sytë ,ballin e nga ngashërimi dhe nga lotët sikur do ti fluturonte kraharori.Qēndroi përballë ,Gimi i gjallë dhe shëmbëlltyra e djalit të tij të mbetur nē fundin e detit,i vdekur,nga ana tjetër.Filloi të kuvendojë me tē,kuvendon i gjalli me të vdekurin ,tamam si Kostandini me Doruntinën.U çudit ,si ka mundësi kjo ngjajshmëri tha me vehte .-Thonë :” Se çdo njeri ka të ngjajshmin e vet.”- Por i ngajshëmi i djalit tim,paska patur të njëjtin fat ,vetëm se im bir nuk ka një varr akoma, tha me vehte. Gimi sikur u çlirua në shpirt.Tani ai do të vijë këtu çdo javē.-Do të vij si tek biri i im tha me vehte .Dhe ashtu bëri,çdo javë ai me buqeten me lule të freskëta shkonte atje ku prehej Luca (Kështu quhej i ngjajshmi i djalit të tij).Prindrit e Lucës sa herë shkonin nē vorreza tek i biri ,vini re se aty gjenin një buqetë me lule të freskëta e tē bukura.-Si ka mundësi,kush mundet të jetë ,kush i sjell këto lule ,mendonin ata? Dhe vendosēn ,që një ditē tē vëzhgonin ta zbulonin ,kush ja siell këto lule tek varri djalit të tyre ? Dhe ja,më në fund panë një burrë me trup mesatar i dobët,me flok tē rralla e nē ngjyrē gri,mē tepër i thinjur nga fati i tij se sa nga mosha,qē po vendoste lule te djali i tyre. U ul përball portretit të bukur tē Lucës dhe komunikonte me të, sikur tē ishte i gjallë.Ata u afruan,u përshëndetën,u prezantuan dhe filluan ta pyesin se çe lidhte atë burrë me djalin e tyre.Gimi duke i përqafuar e me lot,që nuk i pushonin u tregoi historine e dhimbêshme te 28 Marsit 1997 – Zeusi ,a djalli-tha ai ,kishte urdheruar mbytjen e Katrit të radës nëpërmjet Poseidonit zulmëmadh dhe Anies Sibila dhe mbetēn në fundin e tmerrshëm të detit Tetëdhjet e tre burra ,Gra e fēmijē që kishin marrë rrugën për një jetë më të mirë duke ju prerë ëndrrat e tyre në mes ,aty midis tyre ishte edhe djali im i vetēm, qē ngjan me Yllin tuaj,me Lucën tuaj. Ata nuk u pērmbajtēn dot u prekēn , u përlotēn pēr fatin e djalit tē Gimit ,dhe e mbēshtollēn në gjoksin e tyre me ngashērim .Franco dhe e shoqja shikuan njëri tjetrin në sy pastaj Franco i tha -Ti tani je miku im ,je vëllai im e do të vish me ne nē shtēpinē tonë, do të jetosh me ne – Çfarë pune di të bësh ,vazhdon ta pyes ai ? -Jam mësues muzike,.- Ok i thot Franco,do të vish me ne. I futēn krahun dhe e morē me vehte.Nē shtëpinë e tyre ,nē vliēn e tyre si shtēpi mbreti. Mbas këtij takimi,mbas kësaj dite filloi të ndyshoi edhe jeta e Gimit. Ai i mësoi pjano vajzës së tyre dhe sot ajo është një pjaniste e talentuar, mbaroi Konservatorin dhe u bë një koncertmaestër me emër në atë qytet.A thua ishte shpirti i djalit,që Zoti e thirri si ēngjēllin mbrojtës të babait të tij, dhe e çoi te i ngjajshmi i vet ? Them se po,prandaj pra,unë e tregova historinë e vërtet të muzikantit.

Njeriu nuk e ndërton fatin e vet ,por e pranon atë kur i vjen .Gimi një muzikant ,kompozitor e mësues i talentuar ,i veçantë ,me një temperament tē spikatur i qetë dhe i qeshur e pranoi fatin që i ra në pjesë.E,kujt i ra nē pjesē dhe nuk e pranoi.E vuan edhe sot dhe jeton me fatin e tij.Të dielēn e parë të Tetorit duke shëtitur në qytetin ku emigroi,i mērzitur e me kokën qē më shumë e mbante poshtë si tē mbështetur mbi njërin sup,kaloi pranë një parku të rrethuar me lule dhe nē hyrje të parkut lexoi “Les morts vivent” (Të vdekurit rrojnë) iku pa i kushtuar vemendje dha mbas dhjet metrave,u rikujtua për çka lexoi dhe u kthye përsëri,e lexoi me vemendje përsëri e nuk u besoi syve “Të vdekurit rrojnē”.e lexoi dhe me zë për tē qënë më i sigurt dhe u bind qē s’kishte gabuar. Futet brenda portës dhe çtë shikojē ! Aty brenda ishin vorrezat e qytetit.Si një kopësht me lule,ishin stolisur e zbukuruar ,tē pastra me hapsira mes tyre, me njē planimetri tē shkëlqyer, mendoi se ishte një përrallë ,kaq bukuri i jepnin gjithllojshmëria e luleve atij kopshti.Ecte me hap të lehtē,me kujdes e me frikën mos i zgjonte ata që e dëgjonin posht.Duke kaluar si nē reviste nderi e duke shikuar fotot e atyre qē bēnin gjumin e përjetshem i tërhoqi vemendjen portreti i njē djali të ri qē i ngjasonte birit të tij edhe në moshë edhe në tipare të përafërta.U ndal,

lotët ndêrkohë e kishin gjetur udhën! E shikonte, e shikonte..e, lotët nuk i komandonte dot .U ul aty ,e ledhatoi foton e tij,e puth,i puthi sytë ,ballin e nga ngashërimi dhe nga lotët sikur do ti fluturonte kraharori.Qēndroi përballë ,Gimi i gjallë dhe shëmbëlltyra e djalit të tij të mbetur nē fundin e detit,i vdekur,nga ana tjetër.Filloi të kuvendojë me tē,kuvendon i gjalli me të vdekurin ,tamam si Kostandini me Doruntinën.U çudit ,si ka mundësi kjo ngjajshmëri tha me vehte .-Thonë :” Se çdo njeri ka të ngjajshmin e vet.”- Por i ngajshëmi i djalit tim,paska patur të njëjtin fat ,vetëm se im bir nuk ka një varr akoma, tha me vehte. Gimi sikur u çlirua në shpirt.Tani ai do të vijë këtu çdo javē.-Do të vij si tek biri i im tha me vehte .Dhe ashtu bëri,çdo javë ai me buqeten me lule të freskëta shkonte atje ku prehej Luca (Kështu quhej i ngjajshmi i djalit të tij).Prindrit e Lucës sa herë shkonin nē vorreza tek i biri ,vini re se aty gjenin një buqetë me lule të freskëta e tē bukura.-Si ka mundësi,kush mundet të jetë ,kush i sjell këto lule ,mendonin ata? Dhe vendosēn ,që një ditē tē vëzhgonin ta zbulonin ,kush ja siell këto lule tek varri djalit të tyre ? Dhe ja,më në fund panë një burrë me trup mesatar i dobët,me flok tē rralla e nē ngjyrē gri,mē tepër i thinjur nga fati i tij se sa nga mosha,qē po vendoste lule te djali i tyre. U ul përball portretit të bukur tē Lucës dhe komunikonte me të, sikur tē ishte i gjallë.Ata u afruan,u përshëndetën,u prezantuan dhe filluan ta pyesin se çe lidhte atë burrë me djalin e tyre.Gimi duke i përqafuar e me lot,që nuk i pushonin u tregoi historine e dhimbêshme te 28 Marsit 1997 – Zeusi ,a djalli-tha ai ,kishte urdheruar mbytjen e Katrit të radës nëpërmjet Poseidonit zulmëmadh dhe Anies Sibila dhe mbetēn në fundin e tmerrshëm të detit Tetëdhjet e tre burra ,Gra e fēmijē që kishin marrë rrugën për një jetë më të mirë duke ju prerë ëndrrat e tyre në mes ,aty midis tyre ishte edhe djali im i vetēm, qē ngjan me Yllin tuaj,me Lucën tuaj. Ata nuk u pērmbajtēn dot u prekēn , u përlotēn pēr fatin e djalit tē Gimit ,dhe e mbēshtollēn në gjoksin e tyre me ngashērim .Franco dhe e shoqja shikuan njëri tjetrin në sy pastaj Franco i tha -Ti tani je miku im ,je vëllai im e do të vish me ne nē shtēpinē tonë, do të jetosh me ne – Çfarë pune di të bësh ,vazhdon ta pyes ai ? -Jam mësues muzike,.- Ok i thot Franco,do të vish me ne. I futēn krahun dhe e morē me vehte.Nē shtëpinë e tyre ,nē vliēn e tyre si shtēpi mbreti. Mbas këtij takimi,mbas kësaj dite filloi të ndyshoi edhe jeta e Gimit. Ai i mësoi pjano vajzës së tyre dhe sot ajo është një pjaniste e talentuar, mbaroi Konservatorin dhe u bë një koncertmaestër me emër në atë qytet.A thua ishte shpirti i djalit,që Zoti e thirri si ēngjēllin mbrojtës të babait të tij, dhe e çoi te i ngjajshmi i vet ? Them se po,prandaj pra,unë e tregova historinë e vërtet të muzikantit.

About Post Author