Jam këtu-Valbona Kolaveri


Valbona Kolaveri

Duke rrumbullakuar vitet me veten

Ku të dhjetat zeroj nga pak

E i shkoj djathtas boshtit pozitiv

Mēngjerashe e pandreqshme

Shkëmb e fortë nē dukje

Sybukurës i flas përballë

Me imagjinatën e shpirtit

E gjuhëve të koduara të zemrës

I tregoj çkam qenë përqark

Në gjithë rropamat zhurmnajë

Rrethnajë ditë netësh

Që vlojnë rrokopujë

Nën gjak

Një orbitë e pafundme rrezesh

Në dukje e njëjta vlerë

Ku herë kam qenë një grua

Që diti të lozë magjive

Të qeshë

Në tangente dashurish

Pingule me kënd të drejtë

Sysh të vërtetë

Qē flakuan veç një herë

Gacash të digjen qiejve

Netësh të kithëta

Që si ngjasuan vetes

Në asnjë pasqyrë të jetës

Aspak

Herë herë

Të provokohet

E të mos thërmohet

Nga idhnimet që e brenë

Ku veç shkërmoqi lotët

Dinjitetin përqafuar krahësh

Adhurim t’mē mbesë

Herë të sprovohet

Të humbasë

Të rrënohet

Të ringrihet për veten

Si një silur i shpejtë

Ku koha se la të presë

E tu lutet zotave,ëndrrave

Me shpresë

Se në një ditë si kjo

Do dijë të jetë një grua

Që puth çdo sekond

E të mos ia falë kotësisë

Ku të mbesë e paplotë

Gjymtuar pjesë pjesë

Faktor plotësues për të tjerë

Jam këtu

Me veten

E i them sybukurës që më sheh

Se vazhdoj

Edhe një ditë.

Edhe një vit

Edhe gjer të kem shpirt

Se edhe në mos në dashtë kush

Kam mësuar veten të dua fort.