Jeta


Eqerem Canaj

Vjen miku i fshatit
me dy arka plot,
mezi ngjit shkallet,
syte kullonin lotet…
po nuk sjell perime,
drithera apo mish:
ne njeren arke babain-
sterre i zine fytyre,
ne tjetren arke nenen,
me te zbehten ngjyre,
erdhen qe te shihnin
shtepine, katandine…

te takojne djalin-
djalin rrenjedalin

2

ishin vite shkuar
lart te Gryk’ e Honit,
vdekja sulmon mua-
eterit renkonin:
nuk gjendej sherimi
ne gojen e kalit…
poshte kembeve lumi,
ku ta hidhnin hallin…
vendi i eger ish –
qendisur me plumba,
nen ze qante babai,
ulerinte keq mema:

po u ikte djali-
djali rrenjedali

3

kane kaluar vite,
plaga eshte perthare,
harruar rruge, shtigje,
prane detit me dallge-
dallgesh perflakur,
qellojne me shuplake…
pa jam me i pasuri,
me dy arkivole…
kot me kot, bot’ e kamur-
bete ne therrore :
tash, nje burre qyteti
me nje gomar shkolle:

djale nene, djale –
djale e rrenjedale!

Vlore, me 21,09,2021.

About Post Author