Jetojmê në humbëtirë-Gezim Bega 


Në këtë vënd,në pafundësinë e saj,

Kujtojmë ata që pa faj seç i vranè,

ngelën eshtrat,nëpër gërxhe e pllajë,

kërkon,vëllai -vëllan fëmija baban.

Në zemrat tona që digjen si njé zjarr,

Urrejmé ato kohën e poshtër suzare,

Se di pse,ata i kanë dënuar e vrare?

që mbuallën tela me gjëmba e varre.

Ajo kohë e ligë, me ligje t’shëmtuarê,

vēllai s’po gjen vëllan,dhe babai të bir.

ku rrinim me tela si zogjté té rrethuar,

të izoluar me vuajtje,dhe nê errësirê.

Lirinê e merituar,shumê e kemi pritur,

Por ikën në boté të arratisur,për punê,

u gënjyem,tani jemi akoma t’mërzitur,

akoma atë ne asnjëhere se shijuamê.