Kam lënë vajzën matan detit-Godo Mehmetaj


Kam lene vajzen matan detit

ajo del ne breg me pret,

rri e trishtuar e heshtur,

dhe me rere me ben portret.

Une i vetem anes tjeter,

muajte shkojen dhe vi e tretem,

flas e çirrem zeri ngjirrur,

ase i gjalle e ase i vdekur.

Koha per mua ndaloi

kur me kapen ne stacjon

per nje çante qe s,ishe imja

dhjet vite me denuan

Brenda qelive me hekur,

kater muret erresir,

as nje lajme as nje leter,

si te jem ne boten tjeter,

U ktheva me duar ne xhepa,

me shpirt te vrar e coptuar,

humba dashurin e jetes,

sa shume i kishja premtuar.

Prisja ulur poshte pallatit,

duke qare i deshperuar,

vajza qe aqe shum e desha,

kishte tre vjet e martuar,

Kjo eshte nje histori si shume histoti te tjera

eshte thjeshte e shkruar nga rastet e ndodhura

te shume te rinjve qe moren rrugen e emigracjonit

dhe lane te dashurat mbrapa ,,,,