Kam lënë vajzën matanë detit-Godo Mehmetaj


Kame lënë vajzën matanë detit,

ajo del ne breg me pret,

rri e trishtuar e heshtur,

dhe me rere me bën portret.

Une i vetëm anes tjeter,

muajt shkojnë dhe vi e tretem,

flas e çirrem zeri ngjirrur,

ase i gjalle e ase i vdekur.

Koha per mua ndaloi

kur me kapen ne stacion

per nje çante qe s’ishe imja

dhjet vite me denuan

Brenda qelive me hekur,

katër muret errësirë,

as nje lajme as nje letër,

si te jem ne boten tjetër,

U ktheva me duar ne xhepa,

me shpirt te vrar e copëtuar,

humba dashurin e jetes,

sa shume i kisha premtuar.

Prisja ulur poshtë pallatit,

duke qare i dëshpëruar,

vajza qe aqe shum e desha,

kishte tre vjet e martuar,

Kjo është nje histori si shume histori te tjera

është thjeshte e shkruar nga rastet e ndodhura

te shume te rinjve qe moren rrugen e emigracionit

dhe lane te dashurat mbrapa ,,,,