Kasam Shaqirvela:A r v a n i t ë t


Kasam Shaqirvela

A r v a n i t ë t

(A r b a n i t ë t)

Arvanitët, Arbanitët

Ku i lamë e ku t`i gjejmë

Ku na i çuan, ku na i mbytët

Me shkëmbime dhe dëbime

Në tokë të vetë, të huaj lemë

Në vend të huaj atdhe blemë

Edhe të vrarë edhe të sharë

Të përbuzur dhe të përçarë

Për fat të keq dhe një paradoks

Nuk e di se kush mi pat ndarë

Në myslimanë dhe ortodoksë

Edhe ata mëdyshas ndarë

Mos më keq për t’i qarë

Lule tjera e njëjta farë

Ia lëmë kohës se çka do dalë

Akull verës e dimrit vale

Udhëve të botës shpërndarë

Shpirt plagosur e ballë care

Si nga i veti si nga i huaji

Mëmë e atë gjithnjë sharë

Tetovë, 20-07-2003

A T Dh E U

(MËMËDhEU)

Atdhe i imi ku unë kam le

Dhe sytë e mi të kanë parë,e

I gjallë un’ frymë kam marrë

Aty ku s’pari un’ kam qarë,e

Diell dhe Hënë i kam takuar

Rrezja e tyre m’ka përqafuar

Mëmë e Atë i kam gëzuar

Me lotë gëzimi më kanë pritur

Në gjuhën tënde më kanë thirrur

Në gjuhën tënde, gjuhën time

Aty ku është dhe jeta ime

Me mundime dhe të mira

Këngë të kënduara nga Lira

Që nga fillet dhe lashtësia

Aty ku sot më fle dhe historia

Aty ku më zgjon ardhmëria

Toka ku më lindi BESA

Vendi ku më mban Shpresa

Në ty Atdhe ku jam ndritur

Në gjirin tënd që jam rritur

Kurrë mos paç Ti të këqia

Nënë të thirrshin në djep fëmija

Nënë e kuqe nënë e bardhë

Për sa jetë që ka me ardhë.

Tokë-Ati, që Ati ty ta dha

Apo Mëmë-Dhe,që Nëna ta la

Njëlloj është, sido që ta quajsh

Dashurinë në zemër për të

Kurrë mos ta shuajsh

I ndritur gjithnjë ai rroftë

I vogël, apo i madh qoftë

Perëndia gjithmonë e bekoftë

Ti pra, njësoj duhet ta duash

Si sytë e ballit duhet ta ruajsh

Ti me gojë kurrë mos e shaj

Edhe pse tjerët e bënë me vaj

Përpiqu, mundohu vetë, i lirë

I joti është, i keq a i mirë

Më mirë të rrosh me nderë

Qoftë edhe i varfër ndojherë

Se sa të t’mallkojë ai përherë

Atdheu ka gjuhën e vet

Që flet e rëndë godet

Kur ti aspak se pret

Ka dhe sy të mprehtë

Që kurrë nuk i vë në gjumë

Të sheh mirë e të vështron

Se çka punon dhe synon.

Nëse ti rëndë gabohesh

Dhe më s’korrigjohesh?!

Atëherë të merr si lumi

E përgjithnjë harohesh.

Madje ka dhe të tillë vesh

Të dëgjon dhe të fshehur

Ose edhe hapur në shesh

Edhe kur nxjerr a s’nxjerr zë

Ai të dëgjon bukur e mirë

Qofshë i fjetur-gjumë në të

Apo jashtë me sy i gdhirë.

Për laro dhe puthadorë

Vend varri nuk të lë

As për karieristë të gjorë

Që bëjnë pazar me atë

Për interesa personale

A qëllime politike lakuriqe

Copëtuar e shitur të huajve

Për pasuri, poste e ofiqe.

Ajo është Nëna yte që të lindë

Ai është Ati yt që të rritë

Në atdhedashuri ndjenja të bindë.

Rrënjët-trungu-degët me fruta

Ty tu bëfshin gjithnjë të buta

Lidhur ndër shekuj me një damar

Që pandërpre i ushqen breznitë

Një gjak i pastër i kulluar si ar

Rrjedh vrullshëm nga Ati i parë

Ai, ndër më të moçmit e Ballkanit

Pellazgë-Ilirë-Arbër-Shqiptarë

Pagëzuar me katër emra epoke

Rritur në një djep,nga një nënëloke

Ushqyer nga buka e kësaj toke

Djegur e vrarë me një emër ndër ne

Për një flamur, gjuhë dhe fe

Që lindën e lindin dhe kanë për të le

I thanë, i thonë dhe kanë për t’i thënë

ATDHE, MËMËDHE, Atë a Nënë

Andaj, qoftë i bekuar ai për jetë

I vaftë mbarë edhe rruga e vetë

Kurrë oxhaku mos i mbet i shkretë.

Dhe kurrë kufiri mos t’i rrudhet

Nga i veti, më mos t’përbuzet

As nga i huaji mos të tundet

Pa u pjekur fruti mos t`i shkundet

Sa të jetë jeta por edhe Bota

Në rrugë të drejtë mos iu ndaltë rrota

Qoftë për jetë pra Shqiptaria

Në gjuhë të shqipes i qaftë fëmija

Paç bekimin dhe nga perendia

Në liri e paqe iu plaktë njerëzia.

22/janar/2003-Tetovë

Ç A M Ë R I A

Gjithmonë të ndjekur

Ngahera të vrarë

Prej Andartësh

Dhe Fanariotësh

Të Idesë së Madhe

Që ngrihej lugat mbi dhe

Pllakosur kujë e gjëmë mbi ne

Në mëkate zhytur

Nga farë e jona,

Dhe laneti ngritur

Nga soji i huaj

Si Venizellos

Zografos dhe Zervas

Për Megaloidenë

Që zemra u plas

Vërshuan në Çamëri

Llava ujqish t`urutur

E hiena turinj ngjyer

Me gjak Çami, të

Pafajshëm, përlyer

Masakra në fëmijë,

Gra edhe pleqë

Situata makabre

Të shekullit ri

Kryer nga grekë

Aty në Çamëri.

Sa e sa trima çamë

U vranë për lirinë

V vendit mëmë

Pa dallim feje

Ortodoksë-grekë

apo turq-myslimanë

Sepse ishin të një gjaku

Madje të lindur nga vetë

Babai me të njëjtën nënë

Që kohët i ndanë në gjuhë

Dhe në tjetër anë.

Po vallë shqiptari çu bë ?

U shkri si bora ndër male

A u tret si kripa në det pa zë?!

Jo,jo, ai u nda në:

latinë,grekë dhe turq

Sipas feve që mori

Gjatë historisë, nga

Proceset e copëtimit,

E pastaj përvetësimit, të

Nënë Shqiptarisë.

Tetovë, 31-01-2004

ILLYRIA

(Fiset Ilire)

Ashtu deshi dhe

vetë Perëndia,

i radhiti fis pas fisi

nga Venetët ia nisi

me Japodë e vazhdoi

tek Dalmatët gjatë pushoi

Desidiatët s`i haroi

te Panonët me natë buajti

dhe Tribalët tonët i quajti

me Breukë dhe Dokleatë

lindëm bashkë

nga i njëjti Atë

Ardianë dhe Albanë

na i lindi e jona nënë

Taulantë dhe Enkelej

dhe fise të mëdhenj

bashkë me Dardanë

ishin të dashurit,

vëllezërit tanë

Trimat Pajonë

të fisit tonë

Malin Ballkan

e kishin për pronë

Agrej e Agrianë edhe

Pellagonë bashkë me

Lynkestë e Dasaretë

të gjithë ishin ilirë

me gjak të vërtetë

Molosë dhe Kaonë

të Epirit tonë

kufirin nga jugu

vëzhgonin gjithmonë

nga Orakulli i Dodonës

i Zeusit(Zojsit) fron.

Pa e përmendur këtu

nuk do ta lë dot

trim e të urtë

fisin Thesprot

Nga perëndimi

atje në Itali

fise ilire

ishin mbi tri

Etruskë, Japigë

Mesapë e Palestë

s`guxon historia

për ta, të heshtë.

Edhe fise tjera

që i mori koha

por unë nga ta

kurrë nuk u ftoha

Helenë të lashtë

të ndarë padashtë

nga trungu Pellazg

Eolë, Ionë(Jonë)

si dhe Dorë

gjithnjë koha

mi shpuri më larg

Thesali(Dhe-sa-li)

e Atikë(At-ikë)

edhe Peleponez

(Pele-po-ndez)

Ku At Pellazgu

zjarrin pat ndez.

Tetovë, -2004

KThIMI TEK RrËNjËT

Njeriu është njëlloj

sikurse ajo farë e parë

e një peme frutore

që e bart era e fortë

anekënd botës mbarë.

Me kalimin e kohës

zë vend e mugullon

i përshtatet klimës

i dhënë pas punës

në luftë kundra dhunës

haron e s’kujton aspak

se ku po gjallon ky merak

dhe vendin e vet e varfron

e të huajin e përparon

madje dhe fruta prodhon.

E bën këtë, e bën ai

atëherë kur është akoma i ri.

Porse me kalimin e kohës

rëndom kur i afrohet

e bekuara pleqëri

nis e t’i sillet ndërmend

se diku larg i ka rrënjët

diku larg e ka të vetin vend.

Natën ëndrat në vendlindje

e trazojnë gjithnjë në kujtime

ditën se lë të qetë jeta

ajo jetë e rëndë në rënkime

e tretë dëshira për rikthim

thot përmallshëm në mendime

dua veç të vdes në vendin tim.

Ndodhur mes dëshirës

dhe asaj që është e vërtetë

fillon sërish ta tundë era

lehtë lehtë, mandej vetë

e ta bartë porsi pendël zogu

përmbi dete dhe oqeane

bashkë me mallëngjimin

dhe kujtimet e fëmijërisë

e ta çojë vetëtimthi shtëpisë

aty ku ishte rrëzuar një herë

dhe kishte qeshur e qarë

me vetull të ngjeshur

e ballë të çarë.

Në kohën sa kishte çelur

e bukura pranverë

me piptha të shelgut

varur përmbi derë

aty ku dhe zogu i bardhë

shqip e këndonte këngën

e tij, hipur lart mbi dardhë.

Mbi dardhë të butë

dardhë të Dardanisë

aty tek pragu i shtëpisë

ku thithte ajrin e lirisë

Me dëshirën e madhe të ëndrës

drejt vendit të t’parëve

aty tek Trungu i Rrënjës

aty ku ka dhe vendin e varreve

me djepin e këngës.

11, nëntor, 2002 –Tetovë

LOKEJONA

Lokejona duardhëna,

zemërmira shpirtgjera.

Lokemira, fatmjera

jetënxira në ditë t’vështira

shpirtdlira, fytyrëqeshura

e jetës ballëngjeshura.

Për acar, me yll në ballë

në pranverë, shend e verë.

Lokejona, Nënëmadhja

fatbardha

shpresëdhënësja

e jetës dijenxënësja

O e jona gjyshorja

përrallorja

nina nana, për nipa

e mbesa ninullanja

Lokemira flokëthinjura

fatdhënësja, dashamirësja

djeppërkundësja

lis-lëkundësja

zjarr-ruajtësja

Në zjarrishtë të moçme

plot e përplot me prrush

i ruan kujtimet e veta

zjarrin ç’e përpush

Atë zjarrin e zemrës dhe të gjakut

brez pas brezi të kësajë toke

se len të fiket atë zjar të vjetër

Kjo Nëna e Madhe, kjo Nëna Loke

Ditiramb porsi shkëmb

ndër rrebeshe me buzëqeshje

rit luanë

zemërgjerë

si viganë

të denjë për komb

të zotët për vat(ër t)anë.

Nënëlokja, Lokejona,

Nëna Loke, simbol epoke

e kësaj toke.

28/gusht/2002, Tetovë

 

 

About Post Author